in MEDIAS res 69 Χρυσηίδες Ρέμβης

2η Χρυσηίδα Ρέμβης Καλός Αγωγός Γυμνού Διλήμματος

2012-01-22T17:52:00.000-08:00

Τάσος Κάρτας, Μικρό Πράσινο Επίνειο ΕπιούσιαςΟμοιοκαταληξίας

Όνειρα που ονειρεύονται την ηχώ της μοναξιά τους

το θέμα ήταν η αδημονία των χρωμάτων
εφησυχασμένο ασπρόμαυρο γυμνών κορμιών
οριζοντίως και καθέτως υποψίες μοβ
στιχομυθίες χειλικές μπορντό
που ονειρεύονται την ηχώ της μοναξιάς τους
με υπαινιγμούς της Αλεξάνδρειας που χάνεται

όνειρα πουονειρεύονται την ηχώ της μοναξιά τους

καλός αγωγός γυμνού διλήμματος:
δίχα στεναγμών, περί κάλλους
περίακτοι συμβολισμοί με νήπιους πυρετούς
μέσα συθέμελης ζωής μετείκασμα θνητό
μικρό πράσινο επίνειο επιούσιας ομοιοκαταληξίας
ούρλιαξε σαν έτοιμο από καιρό
της λαγνείας σου τον τελευτώντα ρεμβασμό

κύκνειοι κάλυκες αείφυλλων γυναικών
στα έγκατα κτερίσματα της ρέμβης του P.C. μου

[από μηχανής ΘΕΟΙ λέξεων από την ανέκδοτηe-συλλογή του Τάσου Κάρτα ΙΩΒΗΛΑΙΟ ε-ΡΕΜΒΗΣ (έρμαιο επέκεινα λερναίας εμμονής):Τόσα χρόνια μέρες και νύχτες και πορφυρά μεσημέρια, γράφω και ξαναγράφω αυτότον Φαύλο Δούρειο στίχο, λευκή και απρόσιτη παρομοίωση στ' αναφορικόφεγγαρόφωτο, απλή σκέψη πτερόεντος λόγου άμεμπτων συμβολισμών ΕΠΙΟΥΣΙΑΣΟΜΟΙΟΚΑΤΑΛΗΞΙΑΣ, Νόστιμον ήμαρ για την Κολχίδα της Ποίησης, όπουαυτοσαρκάζοντας τον αδιέξοδο ποιητικό μου οίστρο, δολώνω μ’ άδειους στίχουςαγκίστρια μεταξένιων συνειρμών μήπως και πιάσω μεστή τη διάθεσή σου γιαονειροπολήσεις (όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει λυρισμό κι ωραία λόγια. Έναςστίχος που είναι να βγει… να κρυφτούμε πίσω απ’ τις εικόνες των λέξεων του.).

1η Χρυσηίδα Ρέμβης με εσωτερικές διαστάσεις χίλιες και μια νύχτες

2012-01-14T20:07:00.000-08:00

Τάσος Κάρτας, Γυναίκα σε στάση φαύλης αναμονήςάκρατη ποζάρει στη δίνη της παρομοίωσής της

Δρομολόγια επιθυμιών για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας

όλα ήταν ριγμένα στο μεγάλο πιθάρι της φαντασίας:
προθέσεις ερασιτέχνη φωτογράφου
με εσωτερικές διαθέσεις χίλιες και μια νύχτες
δρομολόγια επιθυμιών αεί και νυν
μ’ επιστροφή από το ζουμ
όπου δαγκώνει τα όνειρα στις ρώγες:
ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας,
επίνειο του τμήματος μεταγωγών των στίχων

και από την έξω τημεριά
γυναίκα σε στάσηφαύλης αναμονής
άκρατη ποζάρει στηδίνη της παρομοίωσής της

καθώς από τοδιερχόμενο ανοιχτό παράθυρο
ξεπροβάλλειπροσεχώς
σαν το κυρίως θέμα
ειδυλλιακό τοπίονεκρής φύσης
που με τους σταλακτίτες επικεφαλής
σεληνιάζεται ανερμάτιστα
με κιβωτό χρωμάτων
καθώς δυο σύννεφα του χθεσινού λυγμού
λικνίζονται στον ολογάλανο βυθό
της κόρης των ματιών της

Μια ατέλειωτη αρμαθιά αντικλείδια

2012-01-08T05:53:00.000-08:00

Αυτό που θέλω νασου πω το πιο όμορφο απ’ όλα:

ΠΟΙΗΣΗ, «ανάπτυξη στίλβοντος ποδηλάτου»; (Ανδρέας Εμπειρίκος),

κι οι Ποιητές,«αρνητικά ονείρου»; (Οδυσσέας Ελύτης),

Εσύ, πάντα θαεπιλέγεις το χρόνο και το χώρο που θα συναντηθείς με το Ποίημα (Γιάννης Τόλιας),

Οι λέξειςφταίνε! Αυτέςενθάρρυναν τα πράγματα ν’ αρχίσουν να συμβαίνουν (Κική Δημουλα)

Ρητορικά (λυρικά) ερωτήματαγια έναν Παγκόσμιο Ορισμό της Ποίησης (αφιερωμέναεξαιρετικά «στη θηρεύτρια των Ονείρων», που «σηκώνει το φουστάνι ως τους μηρούςτων υποσχέσεων»)

όμως

«Σε κανέναν μηναποκαλύψεις

τη μυστική μαςσυνομιλία
ούτε τουςασπασμούς και τις θωπείες
πουανταλλάχθηκαν…»

(διασκευασμένο ΑΜΑΡΤΟΛΟΓΙΟ Γιάννη Τόλια)

(κολάζ):

Ποίηση είναιδυο χέρια ωραία γυναίκας που να’ χουν εξοικειωθεί με τα’ αγριοπερίστερα ή ένασύρμα ηλεκτρικό που οι αναμνήσεις του όλες να ’ναι από ρεύμα ηλεκτρικό (ορισμοίαπό τη Μαρία Νεφέλη του Οδυσσέα Ελύτη)

καθώς

(λεζάντα):

Παινεμένη θαλέγαμε κείνη

που ’βαλεπροσάναμμα το φουστανάκι της

κι απ’ ταχίλια λόγια της αγάπης

έφτασε νασυναγάγει ένα μόνο διαρκείας φιλί… (Οδυσσέας Ελύτης)

γιατί

Όταν λέμε ονειρεύτηκα δε σημαίνει στ’ αλήθεια ότιείδαμε ένα όνειρο αλλά ότι ξυπνητοί φέρνουμε λίγο προς τα μπρος κάτι που στέκειπίσω πραγματικό μήπως το ξεχάσουμε πως μονάχα ως όνειρο μας είχε βασανίσει (ΚικήΔημουλά)

Αν ο Άνεμος, Νοτιάς τηςΠοίησης, που φυσά στον Έρωτα αναπνοές Ονείρων, σε ρωτήσει…

«Ποια είναι η γλώσσα που μιλάς,θάλασσα εσύ»;

Τη γλώσσα της αιώνιας αναζήτησης, να τουπεις!.
Κι εσύ, ουρανέ μου, σε ποια γλώσσα μουδιαβάζεις τα γαλάζια σου γράμματα;
«Στη γλώσσα της ατέλειωτης σιγής των κρυμμένωναστεριών μου»
(Εσωτερικός μονόλογος, όταν ο Ποιητής μέσα μαςδε λέει να σωπάσει)

Γι αυτό πρέπει να μάθω ναπελεκώ αυτή την πέτρα, να ζωγραφίζω πάνω στην πέτρα.

Τι είναιλοιπόν η ποίηση; (τα παρακάτωερωτήματα είναι το υλικό για να συνθέσει ο καθένας το δικό του ορισμό)

1] ΔΙΕΡΩΤΗΣΗ για να μην καθόμαστε άνεργοι; (ΚΑΡΟΥΖΟΣ), ήλανθάνουσα κοινή ανθρώπινη ανάγκη για ΟΥΡΑΝΟ; (Σαχτούρης)

«η ποίηση, στην πρωτογενή τηςέκφραση,

είναι ο μαγικός εκείνος χώρος,
στον οποίο αποτυπώνεται η λανθάνουσα έστω,
κοινή όμως ανθρώπινη ανάγκη για ουρανό»
(Μίλτος Σαχτούρης)

Δυο άνθρωποι ψιθυρίζουν:

Τι κάνει την καρδιά μας καρφώνει;
Ναι! την καρδιά μας καρφώνει!
Ώστε λοιπόν είναι ποιητής!
(Μίλτος Σαχτούρης)

Σφαγμένη εντός του μιαερώτηση δε λέει να σωπάσει

Άλλο από το παραλήρημα δεν σου’μεινε φυσίγγι, δεν έχει άλλη εκβλάστηση από τη φλέβα σου που πλημμυράει τηνπολιτεία συρίζοντας ως τον ενδότοιχο σφαγμένη εντός σου μια ερώτηση δε λέει νασωπάσει ανατέλλει δύει εντάφια πλησιφαής με φεγγάρια χαίνει με παλίρροιες όπωςαπλώνει στα ορυκτά το έκζεμα του πλανήτη κι από τη βολή του πρόγονου δε σβήνειη ηχώ (ΕΚΤΩΡ ΚΑΚΝΑΒΑΤΟΣ)

2] Τα ίδια τα λόγια μας πουείναι παιδιά πολλών ανθρώπων;

«Είναι παιδιά πολλώνανθρώπων τα λόγια μας
Σπέρνουνται γεννιούνται σαντα βρέφη
ριζώνουν θρέφουνται με τοαίμα
Όπως τα πεύκα κρατούνε τημορφή του αγέρα
ενώ ο αγέρας έφυγε, δενείναι εκεί
το ίδιο τα λόγια φυλάγουν τημορφή του ανθρώπου
ο άνθρωπος έφυγε, δεν είναιεκεί» (Γιώργος Σεφέρης)

3] ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ που φθονούμε; (ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ),

ή μήπως η τέχνη «πουκάπως ξέρει από φάρμακα,

νάρκης του άλγους δοκιμές

εν Φαντασία και λόγω…

και κάμνει – για λίγο – να μη νοιώθεται

η πληγή απ’ το φρικτό μαχαίρι του χρόνου; (ΚΑΒΑΦΗΣ)

4] Ποίηση, γυμνή αλήθεια μιας στιγμής μ’ άδοξο τέλος, «σώματαπλασμένα για μοναξιά και όνειρα για συναντήσεις»;

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΖΟΝΤΑΣ τις εικόνες στίχων που έρχονται κάθε πρωί στον ύπνο καιτο ξύπνο μου: Πλύνε βάλε λέξεις, λοιπόν, να αποκρυσταλλώσεις ΟΝΕΙΡΑ στουπερώο το μεταφυσικό που κυλά σ’ αυτό που θα είναι το Ποίημα όταν, αψηφώντας τησύμφωνη ομοιοκαταληξία τους, θα κερδίσει δώρο ασημένιο δάκρυ φωνήεν ΑΝΕΜΩΝ SMS

5] ή μήπως είναι η τέχνη

«από το ελάχιστο να φτάνειςπιο σύντομα οπουδήποτε;

Μόνοπου ’ναι πιο δύσκολο.
Κιαπό το κορίτσι που αγαπάς επίσης φτάνεις,
αλλάθέλει να ξέρεις να τ’ αγγίζεις
οπότανη φύση σού υπακούει.
Κιαπό τη φύση – αλλά θέλει να ξέρεις να της αφαιρέσεις την αγκίδα της (ΟΔΥΣΣΕΑΣΕΛΥΤΗΣ),

6] Δεν ήθελα αιωνιότητα.Καιρό μόνο ζητούσα (Δ. Καπετανάκης)

Εννιά χιλιόμετρα από δωφλέγονται θημωνιές και σπίτια.
Γονατιστοί κι αμίλητοιστου λιβαδιού την άκρη
οι χωρικοί καπνίζουντρομαγμένοι.
Μα εδώ μια βοσκοπούλαμε τα πόδια της παίζει
στης λίμνης το νερό.
Και το σγουρό κοπάδισκυμμένο στο νερό πίνει τα σύννεφα (ξένου ποιητή)

7] ΚΙ ΟΜΩΣ Η ΠΟΙΗΣΗ είναι μια πόρτα ανοιχτή, για την οποία αιώνες τώρα

φτιάχνονταιατέλειωτες αρμαθιές αντικλείδια (ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ),

ΤΑ ΑΝΤΙΚΛΕΙΔΙΑείναι ένας μύθος για την ποίηση και αφηγείται μία επαναλαμβανόμενη ανά τουςαιώνες απόπειρα να παραβιαστεί η ανοιχτή της πόρτα. Το πρόσωπο που αφηγείταιέχει καθολική εποπτεία στον χώρο πουείναι ο κόσμος και στον χρόνο πουείναι από τότε που υπάρχει ο κόσμος.
ΗΠοίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή
Πολλοίκοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν
τίποτακαι προσπερνούνε. Όμως μερικοί
κάτιβλέπουν, το μάτι τους αρπάζει κάτι
καιμαγεμένοι πηγαίνουνε να μπουν.
Ηπόρτα τότε κλείνει. Χτυπάνε μα κανείς
δεντους ανοίγει. Ψάχνουνε το κλειδί.
Κανείςδεν ξέρει ποιος το έχει. Ακόμη
καιτη ζωή τους κάποτε χαλάνε μάταια
γυρεύονταςτο μυστικό να την ανοίξουν.
Φτιάχνουναντικλείδια. Προσπαθούν.
Ηπόρτα δεν ανοίγει πια. Δεν άνοιξε ποτέ
γιαόσους μπόρεσαν να δουν στο βάθος.
Ίσως τα ποιήματα πουγράφτηκαν
από τότε που υπάρχει οκόσμος
είναι μια ατέλειωτηαρμαθιά αντικλείδια
για ν’ ανοίξουνε την πόρτατης Ποίησης.

Μαη Ποίηση είναι μια Πόρτα Ανοιχτή

8] Μήπως όμως Ποίηση είναιτα όνειρα, που θυμούνται οι ποιητές για λογαριασμό μας;

Γιατί

όλοι μας ονειρευόμαστε πολύκάθε νύχτα,
αλλά το πρωί έχουμε ξεχάσειτο ενενήντα τοις εκατό απ’ όσα έγιναν.
Γι’ αυτό οι ποιητές είναιτόσο σημαντικοί για την κοινωνία.
Οι ποιητές θυμούνται τα όνειρά μας γιαλογαριασμό μας. (Tom Robbins)

9] Ο ΠΟΙΗΤΗΣάναψε ένα βράδυ όλα τα φώτα του μυαλού του κι έφτιαξε μιαν έκρηξη, που θαμπορούσε να είναι και δική σου (Δημητριάδης)

ωστόσο, εσύ, πέταξε

απ’ το φεγγίτη των Ονείρων

χαρταετούς επιθυμίας παρακείμενης σιωπής,

που τη μασκαρεύουμε σε Ποίημα,

μήπως κάποτε, ανταμώσουνε οι στιγμές, στην άκρη ενός στίχου της Γης….

10] Αυτό είναι στο βάθοςβάθος η Ποίηση, η τέχνη να οδηγείσαι και να φτάνεις προς σ’ αυτό που σευπερβαίνει

Επειδή χωρίς αμφιβολία υπάρχει για το καθένα από μας κι από μίαξεχωριστή, αναντικατάστατη αίσθηση που αν δεν την βρει να την απομονώσειεγκαίρως και να συζήσει αργότερα μαζί της, έτσι που να την γεμίσει πράξειςορατές, πάει χαμένος. Ό,τι μπόρεσα ν' αποχτήσω μια ζωή από πράξεις ορατές γιαόλους, επομένως να κερδίσω την ίδια τη διαφάνεια, το χρωστώ σ' ένα είδοςειδικού θάρρους που μου 'δωκεν η ποίηση:
Να γίνομαι άνεμος για τονχαρταετό
και χαρταετός για τον άνεμο
ακόμα και όταν ουρανός δενυπάρχει.
Δεν παίζω με τα λόγια.
Μιλώ για την κίνηση πουανακαλύπτει κανείς
να σημειώνεταιμέσα στη ΣΤΙΓΜΗ
όταν καταφέρνει να την ανοίξεικαι να της δώσει διάρκεια». (ΟδυσσέαςΕλύτης)

11] Ποίηση είναι «ένας χαρταετός, που ξέφυγε απ'τα χέρια παιδιού, πεταλούδα που γλιτώνει απ' τη φωτιά, νύχτα στρωμένη τσιγάραλέξεις … (ΑΡΓΥΡΗΣ ΧΙΟΝΗΣ)

Σε σένα που ποιος ξέρει πόσες φορές η λατρεία σου θαμου γίνει γέφυρα να περάσω από την άβυσσο στο καυτερό γήινο αίμα. Πάνω στη φωταγωγημένη σάρκα μας που ηχεί από φτεράγλάρων αμέτρητες μέλισσες κέντησαν τα τραγούδια του Ιουλίου. Πριν λίγες ώρεςπτώματα από πεταλούδες ευτυχισμένες το πρωί χάθηκαν στο χρυσοχείμαρρο τουμεσημεριού εκεί στης τριανταφυλλιάς την όχθη σπρώχνοντας μύχιες σκέψεις ΈκτοραΚακναβάτου

12] βαδίζεις σε μιαν έρημο και βλέπεις ένα πουλί νακελαηδάει
Όσο κι ανείναι απίθανο
να εκκρεμεί ένα πουλί στην έρημο
εσύ είσαι υποχρεωμένος
να του φτιάξεις ένα δένδρο.
Αυτό είναι το Ποίημα! ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ)

13] Αν δεις το πρόσωπο τηςΠοίησης να σου χαμογελάει είναι γιατίυπάρχει μια πέτρα αθάνατη όπου κάποτε ένας άνθρωπος αρχάγγελος Ποιητήςζωγράφισε με τα φτερά του χρώματα λέξεις ουρανό:
«μια φλέβα, δηλαδή, κάτω απ' τοφοβερό βλέμμα του ανέμου»
και, έκτοτε, στην έτοιμηδομή ραγδαίων στίχων,
«μια πεταλούδα πιο λευκήαπ' το κλαδί της άκρης των Ονείρων»
με εικόνες λέξεων ανοίγειτα φτερά της
για επ-ΟυράνιεςΠαρανοήσεις μαγικού ρεαλισμού...
Επιμύθιο: Γυρεύονταςπαραληρήματα της Ποίησης επιστρέφεις στον τόπο
του εγκλήματος των λέξεωνόπου
(όσα δε φτάνει η αλεπούτα κάνει λυρισμό και ωραία λόγια...)

14] Όνειρο σημαίνει φτερούγαύπνου από κερί που ήλιο ερωτεύεται και λιώνει

Όποιος ονειρεύεται δονείται κι υπάρχουνε καιόνειρα που σε πετάνε χάμω. Καιρό έχω να μιλήσω για όνειρα καιρό δεν έχω όνειραδεν έχω, συμμετρική ανέχεια. Κι ότι αντέχω τέτοια ανέχεια λέω μην είναι όνειρο.Μην είναι όνειρο πως όνειρα δεν έχω. Και τι σημαίνει όνειρο; Τι δηλαδή δεν έχω;Θα ’ναι αυτό που θέλει να ’χει μέσα του ο πηλός για να μη σπάζει… Όνειροσημαίνει να μην υπάρχουν σύνορα κι οι βλοσυροί καχύποπτοι φρουροί τους.Ελεύθερα να μπαίνεις σ’ άνθρωπο κι ούτε τις ει, ούτε τις οιδε. Δεν ήρθε κι ένααπόγευμα που να μη γίνει βράδυ, να έρθει κι ένα όνειρο που να μην γίνει άνθρωπος,να έρθει κι ένας άνθρωπος που να μη γίνει όνειρο, τις οιδε, τις ει. Ξανοίχτηκαπολύ σε ορισμούς κι είν’ επικίνδυνο να κλαις χωρίς πυξίδα. (Κική Δημουλά)

15] Ποίηση είναι ο πειρασμός, ο δαίμονας που μπαίνειξαφνικά στο σώμα του κανονικού, προκαλώντας ένα σεληνιασμό γόνιμο

Μπορεί όμως να είναι κι ένα είδοςευθανασίας των πραγμάτων, που υποφέρουν μέσα μας είτε ως ανικανοποίητα είτε ωςπροδομένα. Γιατί ΠΟΙΗΣΗ είναι η διπλήζωή των λέξεων. Κάθε τόσο εγκαταλείπουν τη μετριότητα της χρήσης τους καιακολουθώντας δυσανάγνωστους χάρτες, που χάραξε ανώνυμη ανησυχία, ψάχνουν,σκάβουν να βρουν φλέβες χρυσού λυτρωτικού ρόλου. (Κική Δημουλά)

16] Αν δεις το πρόσωπο της Ποίησης να σουχαμογελάει είναι γιατί υπάρχει
μια πέτρα αθάνατη όπου κάποτε ένας άνθρωπος αρχάγγελος ποιητής εκτός σώματος διατρέχοντας το άχρηστομάθημα της μεταφυσικής με τα φτερά του ζωγράφισε
«μια φλέβα γυμνή
κάτω απ’ το φοβερό βλέμμα του ανέμου»
και, έτσι, μια σπίθα βουβή στο λαμπερό πλήθος των άστρων «ποίησε»…

17] Πώς να σωπάσω μέσα μου τη μαγεία εικόνων και ήχων;(την άπειρη θάλασσα των ονείρων και τη σιωπή των λέξεων τους)
Όπουκαι να ταξιδέψεις τρεις λέξεις δρόμος: ΑΓΑΠΗ, ΣΟΦΙΑ, ΖΩΗ (με όποια σειρά): «κάτισαν άπιαστα του Παραδείσου σήματα ολόισια μες την καρδιά του Ήλιου…»! Τ’ αφήνωκάτω απ’ το χαλάκι της e-εξώπορτας, ναδεις «φως» και να περάσεις μέσα. Εκεί, γυρεύοντας παραληρήματα της Ποίησης,επιστρέφω στον τόπο του «εγκλήματος» των λέξεων, να βρω αυτή με το παράξενοόνομα ανάμεσα στα χρώματα που έχουν τα όνειρα. Έρχεται κάθε πρωί με την«αόριστη γοητεία» της κι έτσι «πιο ελεύθερα την πλάθω μες το νου μου» με «μιανονειρώδη συμπαθητική ομορφιά». «Και τόσο πλήρως την φαντάζομαι» που με υπεροψίακαι μέθη της γνέφω «σ’ αγαπώ», ξέροντας ότι το άλλο πρωί θα την ξεχάσω γιαχίλια άλλα Ποιήματα. «Σαν κατανόηση της ματαιότητας των μεγαλείων…

Υστερόγραφη Ποίηση από ΜΗΧΑΝΗΣ λέξεων (Τάσου Κάρτα):

τόσα χρόνια, μέρες και νύχτες
και πορφυρά μεσημέρια
γράφω και ξαναγράφω αυτόν
το Φαύλο Δούρειο Στίχο,
Λευκή και Απρόσιτη Παρομοίωση
σαν την αμείλικτη σιωπή
στ’ αναφορικό φεγγαρόφωτο…
γράφω και ξαναγράφω αυτόν το Φαύλο Στίχο
απλή σκέψη πτερόεντος λόγου…
άμεμπτων συμβολισμών
Ομοιοκαταληξίας Χρυσηίδων Σιωπής
Έρμαιο Επέκεινα Λερναίας Εμμονής
στην Άτροπο επιθυμία την πρεσβυτέρα των Ποιητών
άνω σχώμεν ευσεβείς πόθους
όλο ανεβαίνοντας ακάλυπτους στίχους
κι όλο ξοδεύοντας μαγικές εικόνες
ουρανό

Κι οι ορισμοί της Ποίησηςτελειωμό δεν έχουν

(όπως τα βάσανα τουανθρώπου)

γι’ αυτό όσοι πιστοί και λευκοφόροι…προσέλθετε:

κ ART ά SOS (ΑΚΡΟΝ ΑΩΤΟΝ ΣΙΩΠΗΣΙΩΒΗΛΑΙΟΥ) à

ηποίηση είναι επιούσιος ομοιοκαταληξία οδοφράγματοςσιωπής,
Λαιστρυγόνες Κύκλωπες πουκουβανώ on line στο P.C μου.
Ταποιήματα είναι όνειρα που ονειρεύονται ξανά την ηχώ τηςμοναξιάς τους,
περίακτοι συμβολισμοίαείφυλλων γυναικών,
ασύδοτοι υπαινιγμοίπαλίρροιας,
πεμπτουσία υπερεγώ,
σκύβαλο παραλήρημα φυλλοβόλουλόγου,
μια πολιτεία πασχαλίτσες.
Οποιητής είναι συλλογήμοναξιάς λέξεων,
παραλήρημα κορυφαίας σιωπήςστην άκρη του μεταξένιου της ονείρου –
νεοσύστατες λέξεις διψώντας
την υπέρτατη γενίκευση τηςδυνατής κραυγής τους
(συνεχίζεται με τον έναν ή τονάλλο τρόπο σε e-blogάκια)

Λαιστρυγόνες Κύκλωπες πουκουβανώ on line στο P.C μου

(Στίχοι Εικονολάτρες ΕικόνεςΛεξιθήρες
από τη συλλογή Δούρειος Ίππος Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας του Τάσου Κάρτα)

για την αντιγραφή κ ART ά SOS (κάθε νύχτααποστηθίζω τα δύσκολα γράμματα της μοναξιάς ώσπου σιγά-σιγά με παίρνει ο ύπνος)

Πάροδος: Ένα στίχο παντογνώστη αφηγητή ονειρεύομαι

2011-12-17T17:43:00.000-08:00

Τάσος Κάρτας, Νόστιμον ήμαρ μεταξένιων συνειρμώνστον πηγαιμό για την Κολχίδα της Ποίησης

Ένα στίχο παντογνώστη αφηγητή ονειρεύομαι

με εσωτερική εστίαση συν πλην ουσίας (ΠΑΡΟΔΟΣ στην ποιητική συλλογή Τάσου Κάρτα «in MEDIAS res Ιωβηλάιο e-Ρέμβης»)

Οιλέξεις μέσα στο ποίημα, εικόνεςσκέψεων και συναισθημάτων είναι και οι εικόνες που τις έντυσαν, λαβύρινθος επιθυμίας λέξεων «για πράγματα που αρχίζουν νασυμβαίνουν» ερήμην

αίφνηςονειροδίαιτο δυο κατά λέξη δισταγμών
μηδέν εις τοπηλίκο υψικαμίνου σώματος
με τοστιχοπουκάμισο μυριάδων «μνήσθητι»
σμαράγδιυπονοούμενο είλωτα υπερρεαλισμού

Λαιστρυγόνεςκύκλωπες δηλαδή
on line σταέγκατα κτερίσματα της Ρέμβης του P.C. μου
που, βάρδαφουρνέλο, δαγκώνουν τα όνειρα
στις ρώγες μιαςλέξης που πάντα ρει…

έτσι αρχίζουν νασυμβαίνουν
περίακτοισυμβολισμοί αείφυλλων γυναικών
μεσολαβούνστίχοι εικονολάτρες,
φωτογραφίαλεξιθήρας

και ηευπροσήγορη ηχώ της μοναξιάς
ένας ειρμόςΜεσσίας εν ριπή σέπαλου
αίρει μεσίστιεςαπορίες Χρυσηίδων σιωπής

Μα η ποίηση είναι μια πόρταανοιχτή, λέει ο ποιητής,
ένας ΦαύλοςΚύκλος λόγων
που πνίγηκαν στο χρυσό πηγάδι της σελήνης,
εκεί όπου
«φαινόμαστεμαύροι και άσπροι και ζούμε τη φθορά
πάνω σε μιανελάχιστη πραγματικότητα».

Ό,τι κι αν συναντήσεις όμως στην e-ΕΝΔΟΧΩΡΑ μου,

μην πεις ότι ηΕΙΚΟΝΑ σε ξεγέλασε,
πως φταίνε οι λέξεις,
κλεψύδρες σε τόση μελαγχολία…
Γιατί αν θέλεις να βρεις βαθιάστην αγκαλιά σου
μικρή ΠΡΑΣΙΝΗ θάλασσα,
κομμάτια πέτρες τηνπορφυρογέννητη ΤΡΕΛΗ ΡΟΔΙΑ,
δώρο ασημένιο ποίημα τη ΣΟΝΑΤΑ του ΣΕΛΗΝΟΦΩΤΟΣ,
δίνες επιθυμιών στα έγκατακτερίσματα της ρέμβης,
πρέπει να είσαι έτοιμος από καιρό
για την Αλεξάνδρεια που χάνεται.
Αν πάλι ψάχνεις
«κοράλλια και μαργαριτάρια,
κεχριμπάριακι έβενους,
κάποιοξανάσασμα,
μιανεπαλήθευση σχεδόν αιωνιότητας,
τρέμουσεςφωταψίες της άλλης όχθης»,
ή «ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής»,
πρέπει πρώτα να «κουβανείς μεςστην ψυχή σου
«έξι και μιατύψεις για τον ουρανό»,
«φωτόδενδραμε δέκατη τέταρτη ομορφιά»
«εφηβείαλέξεων τελευταίου σώματος
ενός λεπτούμαζί σε χλόη θερμοκηπίου»
με «κατανόηση της ματαιότητος των μεγαλείων».

Τότε η «υπεροψία και η μέθη» δε σεγέλασε.

Ο δούρειος ίππος
για την επιούσιο ομοιοκαταληξία
προπατορικής σταγόνας από μετάξι
δεν είναι αντικατοπτρισμός…
και «εύφλεκτοι ορίζοντες σιωπής»,
«ροδόσταμο στη στύση των ονείρων»
θα συνθέτουν
«ένα τοπίο ανοχήςστην εύγλωττη μας Κυριακή» ,
αυτό που οι σοφοί το λένε ΠΑΛΙΝΤΟΝΟΑΡΜΟΝΙΗ
στων υακίνθων την παντάνασσα σιωπή.

Αφορμή της ηλεκτρονικής έκδοσης

η νυν και αεί μονόδρομη επικοινωνία
«Κάποια με φώναξε Ελπήνωρ και
πρέπει να κοιτάξω αν η ελπίδαμου κρατιέται ζωντανή».
Μ’ άλλα λόγια, δοκιμάζοντας όριακαι αντοχές,
έφτασα μ’ αυτές τις επιλογέςστίχων και φωτογραφιών, προσάναμμα χρόνου, χώρου, ιδεών,
αστραπής τρίτου προσώπου,
να παριστάνω
«το κλαδί υποδοχής της απογύμνωσης που έρχεται…».

Ω μοναξιά εισχωρείς μέσα στοβράδυ δια πυρός και συμβόλων!

Στίχοι πόθων υποτελείς σεγραμματικές συναισθημάτων.
Ω κλητική ονείρωξη φωτογράφουποιητή&
όταν υποφώσκει προπαραλήγουσαμακρά συνωστισμού σιωπής βοώντος

«ΑΦΗΣΕ ΜΕ ΝΑ ’ΡΘΩ ΜΑΖΙ ΣΟΥ»

Πεμπτουσία (συν)ΟΥΣΙΑΣ ανατροπών

2011-12-05T22:51:00.001-08:00

Λαβύρινθος επιθυμίας γιαστίχους που αρχίζουν να συμβαίνουν στην Προ-σωματική Περίοδο του Ποιήματος: μευποτάσσει η πεμπτουσία των ανατροπών κάθε τρεις και τόσο μ’ άλλο στιχοπουκάμισο

ΛΕΖΑΝΤΑ: γυναίκα σε στάση φαύλης αναμονής άκρατη ποζάρει στηδίνη της παρομοίωσής της- κάποτε θα σταθεί και θα κλέψω τη δίνη του ίσκιου της

Μέσασυθέμελη ζωή μετείκασμα θνητό, μικρό πράσινο επίνειο επιούσιας ομοιοκαταληξίαςεις το θεαθήναι των λέξεων

επιθυμία ασέλωτη φοράδα
με ύπουλη αφθονία αναρρίχησης
στα συμφραζόμενα χρυσής ανταύγειας ονείρου
λάμνει τη μεροληψία της εις το θεαθήναι των λέξεων

πλην ο αφαλός της μοναξιάς υποτελούς αιδοίου
ομοιοπαθητική αναμόχλευση
κόκκινης πεταλούδας των αγρών
με τα φτερά της καστανιέτες στο χορό των λουλουδιών

όποιος μπαίνει στο μίσχο του ποιήματος γυμνός
θα φτάσει στο σμαράγδι του το υπονοούμενο

δεύτε πολύπλαγκτον σπασμό λαξευμένο πολύτροπα
σε φλοίσβο αυτοσαρκασμού σιωπής
που σεργιανίζει
με τις φτερούγες της κραυγής της ανοιχτές

στον τρύπιο ουρανό υπαινιγμοί παλίρροιας
γυμνό σύρμα θάλασσας πουλιών
κάθε τρεις και τόσο μ’ άλλο στιχοπουκάμισο

στ’ αυτόφωρο «μου λείπεις» ποίημα
στιγμές με τη λάμψη της αστραπής
φτεροδύναμες σπονδές νεύοντας «εις πέδον κάρα»
κι ένας ουραγός πρίγκιπας
βασιλιάς των χορευτών της λίμπιντο

όμως σ’ αυτό εδώ το Ποίημα
διασχίζει κάθετα
αρμενίζοντας όλες τις ευκτικές στιγμιαίας νοσταλγίας
δούρειος χρησμός,
δεσμώτης στον ίλιγγο της σκιάς των λέξεων.

[ΣύναξηΕΙΠΟΥΣΙΑΣ ΟΜΟΙΟΚΑΤΑΛΗΞΙΑΣ 69 Χρυσηίδων Ρέμβης Τάσου Κάρτα]

[απόμηχανής ΘΕΟΙ λέξεων από την ανέκδοτη e-συλλογή του Τάσου Κάρτα ΙΩΒΗΛΑΙΟε-ΡΕΜΒΗΣ (έρμαιο επέκεινα λερναίας εμμονής): Τόσα χρόνια μέρες και νύχτες καιπορφυρά μεσημέρια, γράφω και ξαναγράφω αυτό τον Φαύλο Δούρειο στίχο, λευκή καιαπρόσιτη παρομοίωση στ' αναφορικό φεγγαρόφωτο, απλή σκέψη πτερόεντος λόγουάμεμπτων συμβολισμών ΕΠΙΟΥΣΙΑΣ ΟΜΟΙΟΚΑΤΑΛΗΞΙΑΣ, Νόστιμον ήμαρ για την Κολχίδατης Ποίησης, όπου αυτοσαρκάζοντας τον αδιέξοδο ποιητικό μου οίστρο, δολώνω μ’άδειους στίχους αγκίστρια μεταξένιων συνειρμών μήπως και πιάσω μεστή τη διάθεσήσου για ονειροπολήσεις (όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει λυρισμό κι ωραία λόγια.Ένας στίχος που είναι να βγει… να κρυφτούμε πίσω απ’ τις εικόνες των λέξεωντου.).

Τάσος Κάρτας, Χοηφόρος Πεζή μεταφορά, ένα κλειδί Ποιητικών αναγωγών

2011-11-25T09:05:00.000-08:00

Από μηχανής Θεοί λέξεων και τα πάντα ασημένια Ποιήματα

Με τις λέξεις δεν βγάζεις άκρη

Για αλλού ξεκίνησες και αλλού αυτές σε πάνε.
Στο τεντωμένο σχοινί τους ισορροπούν χρώματα
μιας ανάγκης λανθάνουσας για ουρανό,
«τρέμουσες φωταψίες της άλλης όχθης»
(που κάνεις πως δεν τις βλέπεις –
και αλήθεια δεν τις βλέπεις,
«θαυμάζοντας, ξεχνάς, ό,τι θαυμάζεις,
σου φτάνει ο θαυμασμός σου»)

Σε ποιανού όνειρο μέσα είμαι είσαι άραγε;

Ως γνωστό τοις πάσι, το μεγαλείο της ομορφιάς στην ποίηση, βρίσκεται στη δύναμη της μεταφοράς,
στους πολλαπλούς συμβολισμούς και ελιγμούς της γλώσσας,
στο κατιτί που αμέσως μετά το ποίημα μπορεί να «τρέξει» μέσα σου άφοβα,
όπως η Κοκκινοσκουφίτσα στο δάσος με τους «μεταμορφωμένους» λύκους...

Γιατί «όποιος θέλει να δει το φυλακτό της ασημένιας μοίρας του, πρέπει πρώτα να επιβιώσει ποιητικά».

Ο κάθε στίχος βέβαια σέρνει την κυριολεξία του,
που «κοινή θνητή» για όλους, θα διαβεί απαρατήρητη,
εκτός κι αν ταλέντο και πρωτοτυπία
της χαρίσουν έκλαμψη οριστική και δίκαια –
έτσι κι αλλιώς το παιχνίδι με σύμβολα και ερμηνείες έχει τη ξεχωριστή δική του ιστορία για το μύστη,
που η επίμονη αυτοάσκηση χρόνων
έγινε κλειδί πρόσβασης στο φλοίσβο το ποιητικό.

Τότε οι μεταλλάξεις κάθε στίχου, με εικονολογίες ελεύθερες και στη μορφή και στην ουσία, είναι η αφετηρία κι άλλου νοήματος κατά το δοκούν του αναγνώστη –
να για παράδειγμα, το τελευταίο δίστιχο
στην ΕΠΙΟΥΣΙΟ ΟΜΟΙΟΚΑΤΑΛΗΞΙΑ,
σαν μια κοινή πρόσκληση για φωτογραφία πορτρέτου, είναι καταδικασμένη απ’ την αρχή – όσες φορές και με όποια μορφή κι αν χρησιμοποιηθεί.

Αν όμως αρχίσει να αναπνέει μεταφορικά / συμβολικά,
τότε «υπερυψούται και περιδινείται» διαφορετικά στον καθένα και εκεί ακριβώς είναι το σημαίνον :
ο αύξων ερεθισμός από την επανάληψη και τη μεταγραφή
(μ’ άλλους τρόπους κάθε φορά) της πιο καθημερινής κοινοτυπίας, παραδείγματος χάρη η Σταχτοπούτα και το Μαγεμένο Βασιλόπουλο στο γνωστό το μύθο...
και ο σαλτιμπάγκος χρόνος που τίποτα δεν μπορεί ν’ αναιρέσει την αδηφάγο έπαρση της παρουσίας του.

Γιατί τα σενάρια υπονοούμενων συμβολισμών
είναι ευάλωτα στις κοινότητες της έμπνευσης
και αντηχούν απέραντα μέσα στους χρόνους,
από την πρώτη αυγή της ποίησης
έως την τελευταία ηχώ της υστερόγραφης επιθυμίας... όπου «ο τρίποδας στημένος (θα) την καρτερεί»
στο φόβο του άναυλου και φευγαλέου «κλικ»,
για την απομυθοποίησή της:
«αχ, γιαγιά, γιατί έχεις τόσο μεγάλο άσχημο στόμα;»
«Για να μπορέσω να σε φάω καλύτερα».

Με τη σειρά του, αν και προτελευταίος,
ο φόβος του φευγαλέου «κλικ»,
που κι αυτός επανέρχεται με παραλλαγές και μεταλλάξεις μέσα στο ποίημα,
είναι βέβαια, «τρόπον τινά» και «λόγου χάρη»,
ηχητική εικόνα δανεισμένη από το «κλικ» της φωτογραφικής μηχανής,
αλλά αίφνης και πιο μεστά μπορεί να σημαίνει την «πρόωρη εκσπερμάτωση απωθημένης επιθυμίας»
μ’ όλες τις μεταφορές στις οποίες παραπέμπει,
που με τη σειρά τους δημιουργούν εικόνες και παρομοιώσεις
«κρυφού εφηβικού αυνανισμού»
που δεν ολοκληρώνεται την τελευταία στιγμή
και αναλογικά, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ,
σαν ακροτελεύτιος μηχανισμός άμυνας
(που είναι η ποίηση στις πιο εσωτερικές της εκφάνσεις), συμβολίζει αυτός ο φόβος,
το κάθε τι που το απρόβλεπτα στιγμιαίο του υποσυνείδητα μας ενοχλεί
και μας επηρεάζει δραματικά.
Και πιο στιγμιαίο από την ευχή μέσα στο ποίημα δεν υπάρχει...
αφού το φυσικό πεπρωμένο της στιγμής
είναι πεμπτουσία επιθυμίας...

Και το ακόμα πιο απωθημένο, όταν θα φτάνεις στις ίδιες αναγωγές από διαφορετικά στιχάκια μ’ άλλες αφορμές, από την άμιλλα, ευγενική ή μη,
έτσι που η μοναδικότητα της εμπειρίας στην ποίηση
να αναιρείται προς στιγμήν θυσιάζοντας
«ΣΤΑ ΕΓΚΑΤΑ ΚΤΕΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΡΕΜΒΗΣ»
τις πιο «παιδικές» από τις καταπιεσμένες ποιητικές μας ενορμήσεις...

Υποθέσεις πολλές λοιπόν να κάνεις ψάχνοντας διαρκώς συμβολισμούς, που εσένα πιο πολύ θ’ αγγίζουν,
ανατρέποντας τη στυγνή κι έξαλλη κυριολεξία της καθημερινότητας.
Και σ’ αυτή τη διαδικασία, τη μαγικά προσωπική,
ο ποιητής δεν έχει άλλο λόγο και να παρέμβει πλέον δεν μπορεί ούτε κι αν - επιλογικά σ’ αυτή τη
"ΧΟΗΦΟΡΟ ΠΕΖΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ" -
(απο)τελειώσει αυτή την πρό(σ)κληση
με τον έσχατο και ξέφρενο (γι’ αυτόν) αυτοσαρκασμό
(ο τελευταίος σταθμός των συνειρμών στην ποίηση έχει «φτερά από σμάλτο και σιωπή αγαπημένη της σελήνης»):

Μην παίζεις με τις λέξεις,
τα προσανάμματα της μοναξιάς,

μην φάσκεις κι αντιφάσκεις γι’ αυτόν τον ένα λόγο

που θα είναι «νέμεση», «δόλος»,
«εγκώμιο πρηνηδόν», «μια αρκούδα καφέ»,
το θρόισμα της μαγεμένης πεταλούδας,
«η στάχτη του ποιήματος που ρίχνεις στο κρασί σου για να μεθάς πολύ»
και «η Γερακίνα», που με το γυναικείο πεπρωμένο της, θα κορφολογήσει,
στο φασκιωμένο με λιλά και άσπρα χρυσάνθεμα κολοβό σου ποίημα,
«τα ασαφή του όρια»
διότι
για τον ερασιτέχνη ποιητή...«μετ’ ευτελείας»
ΠΑΣΑ ΠΟΙΗΣΙΣ ΤΑΦΟΣ :
η πασιέντζα της είναι η οικογενειακή κατάρα των ποιητών

πέρα βρέχει scrabble νοημάτων μονόλογων
το καταπέτασμα της εξουσίας στίχων
λαξευμένο σε άμεμπτο μάρμαρο
εξοστρακίζει Libido στην άκρη μεταξένιου στίχου

δεν έχουν σκιά οι ιδέες να ξαποστάσω
δεν έχει κρόσσια η βροχή να ξεχαστώ
δεν έχει δάχτυλα η σιωπή να την μετρήσω
στους κύκλους του ουρανού που θα διαβώ
χιονίζει χρυσηίδες στίχων

(Λάχεσις Κλωθώ Άτροπος υστερόβουλες ψευδώνυμος συμβολισμός για την απρόσωπη λαγνεία
ή τελικά και τέλεια το υποκείμενο του ηλιόπληκτου Ποιήματος πνέοντας μένεα στην ασύστολη μονέδα της ετεροπροσωπίας του)

Τάσος Κάρτας, Ανάμεσα σε δυο στιχάκια όνειρα παράπεσε libido λυρισμός

2011-11-16T17:41:00.000-08:00

Κι αν έχει νύχτα έρωτα με πρόσημο το Ποίημα,
ο φόβος είναι μοναξιά πληθυντικό το κύμα

[Τόσα χρόνια μέρες και νύχτες και πορφυρά μεσημέρια, γράφω και ξαναγράφω αυτό τον Φαύλο Δούρειο στίχο, λευκή και απρόσιτη παρομοίωση στ' αναφορικό φεγγαρόφωτο, απλή σκέψη πτερόεντος λόγου άμεμπτων συμβολισμών ΕΠΙΟΥΣΙΑΣ ΟΜΟΙΟΚΑΤΑΛΗΞΙΑΣ. Ένας στίχος που είναι να βγει… να κρυφτούμε πίσω απ’ τις εικόνες των λέξεων του. Ιδού:]

69^η Χρυσηίδα Ρέμβης από την ανέκδοτη e-συλλογή Τάσου Κάρτα «Δούρειος Ίππος Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας», ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας

δεν έχει δάχτυλα η σιωπή να την μετρήσεις
δεν έχει κύκλους ο ουρανός να τους διαβείς
και μια λέξη ολομόναχη στους αυτουργούς ανέμους,
φεγγαροντυμένη χρώματα και ερημίας ήχο
μπαινοβγαίνει εφήμερα στη βουβή θεομηνία της:
«κι αν έχει η νύχτα έρωτα με πρόσημο το Ποίημα,
ο φόβος είναι μοναξιά πληθυντικό το κύμα»

μπαίνουμε ο ένας στο κορμί του άλλου
γινόμαστε για κλάσματα του δευτερολέπτου
μια κραυγή, ένας σπασμός, βάρβαροι ποιητές
κι ύστερα
ώσπου να πεις κύμινο,
πάλι μόνοι σε παράλληλους δρόμους,
λέξεις πτερόεσσες γυμνές απ’ το φωνήεν τους
στο καταπέτασμα της συμφωνίας στίχων

έλα λοιπόν
να θυμηθώ με όνειρα
τη μελωδία της σιωπής

[από μηχανής ΘΕΟΙ λέξεων από την ανέκδοτη e-συλλογή ΕΡΜΑΙΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΛΕΡΝΑΙΑΣ ΕΜΜΟΝΗΣ (Νόστιμον ήμαρ για την Κολχίδα της Ποίησης κτλ, κτλ) όπου αυτοσαρκάζοντας τον αδιέξοδο ποιητικό μου οίστρο, δολώνω μ’ άδειους στίχους αγκίστρια μεταξένιων συνειρμών μήπως και πιάσω μεστή τη διάθεσή σου για ονειροπολήσεις (όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει λυρισμό κι ωραία λόγια). Γένοιτο - αλλά «φοβού τους ποιητής και στίχους φέροντας»]

Τάσος Κάρτας, «Όρθιοι και μόνοι μπρος στη φοβερή ερημία» της κβαντομηχανικής του διαδικτύου

2011-11-10T17:40:00.000-08:00

Γράφω και ξαναγράφω αυτόν το φαύλο στίχο, ομοιοκαταληξίες Χρυσηίδων Σιωπής στο αναφορικό φεγγαρόφωτο

45^η Χρυσηίδα Ρέμβης από την ανέκδοτη e-συλλογή Τάσου Κάρτα «Δούρειος Ίππος Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας», ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας

τόσα χρόνια μέρες και νύχτες
και πορφυρά μεσημέρια
γράφω και ξαναγράφω αυτόν
το Φαύλο Δούρειο Στίχο
Λευκή και Απρόσιτη Παρομοίωση
σαν την αμείλικτη σιωπή
στο αναφορικό φεγγαρόφωτο…
απλή σκέψη πτερόεντος λόγου
άμεμπτων συμβολισμών

μα ένα παιδί ζωηρό
φανατικό για γράμματα
«α δεν μ’ αρέσει το τετράστιχο αυτό…»
φωνάζει μέσα μου

γράφω και ξαναγράφω αυτόν το Φαύλο Στίχο
Ομοιοκαταληξίες Χρυσηίδων Σιωπής
άνω σχώμεν ευσεβείς πόθους
όλο ανεβαίνοντας ακάλυπτους στίχους
κι όλο ξοδεύοντας μαγικές εικόνες ουρανό
έρμαιο επέκεινα λερναίας εμμονής
στην Άτροπο επιθυμία την πρεσβυτέρα των Ποιητών

διπλό κλικ στη μηχανή αναζήτησης των λέξεων
σαν φταίνε
«για πράγματα που αρχίζουν να συμβαίνουν»
μέσα στο Ποίημα

[από μηχανής ΘΕΟΙ λέξεων από την ανέκδοτη e-συλλογή ΕΡΜΑΙΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΛΕΡΝΑΙΑΣ ΕΜΜΟΝΗΣ (Νόστιμον ήμαρ για την Κολχίδα της Ποίησης κτλ, κτλ) όπου αυτοσαρκάζοντας τον αδιέξοδο ποιητικό μου οίστρο, δολώνω μ’ άδειους στίχους αγκίστρια μεταξένιων συνειρμών μήπως και πιάσω μεστή τη διάθεσή σου για ονειροπολήσεις (όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει λυρισμό κι ωραία λόγια). Γένοιτο - αλλά «φοβού τους ποιητής και στίχους φέροντας»]

Τάσος Κάρτας, Εσωτερικός μονόλογος, όταν ο Ποιητής μέσα μας δε λέει να σωπάσει

2011-11-04T19:36:00.000-07:00

Αν ο Άνεμος, Νοτιάς της Ποίησης, που φυσά στον Έρωτα αναπνοές Ονείρων, σε ρωτήσει: Ποια είναι η γλώσσα που μιλάς, θάλασσα εσύ; Τη γλώσσα της αιώνιας αναζήτησης, να του πεις!

44^η Χρυσηίδα Ρέμβης από την ανέκδοτη e-συλλογή Τάσου Κάρτα «Δούρειος Ίππος Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας», ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας

Μακριά, πολύ μακριά στα σύννεφα
στην Ατλαντίδα γη της Ποίησης,
μια φεγγαροντυμένη ελάνθανε στην προσμονή
παλίντονου αρμονίας λέξεων,
που κόκκαλα δεν έχουν
και επιούσιο Ρέμβη ριζώνουν
απ’ τον αιώνα κι ως τα ρίγη αυτής της νύχτας
που σεληνιάζεται ανερμάτιστα
στα σύννεφα του χθεσινού λυγμού
λίγο πριν ξημερώσει Ποίηση

Κι εσύ, Ουρανέ, σε ποια γλώσσα μου διαβάζεις
τα γαλάζια σου γράμματα;
Στη γλώσσα της ατέλειωτης σιγής
κρυμμένων αστεριών
Όνειρα δεμένα στην άτονη λήγουσα παντός επιστητού σώματος

Προσπέλαση παραμυθιού
απ’ την πλευρά μιας εφήμερης αιωνιότητας λέξεων,
που σαν ονειροπόλημα στάσιμης Πανσέληνου
φανέρωσε τον αμφίσημο χρησμό της
με κιβωτό χρωμάτων επιούσιας ομοιοκαταληξίας
ναύλος για τη λινή κοιτίδα κυριολεξίας
επίνειο του τμήματος μεταγωγών των στίχων

[από μηχανής ΘΕΟΙ λέξεων από την ανέκδοτη e-συλλογή ΕΡΜΑΙΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΛΕΡΝΑΙΑΣ ΕΜΜΟΝΗΣ (Νόστιμον ήμαρ για την Κολχίδα της Ποίησης κτλ, κτλ) όπου αυτοσαρκάζοντας τον αδιέξοδο ποιητικό μου οίστρο, δολώνω μ’ άδειους στίχους αγκίστρια μεταξένιων συνειρμών μήπως και πιάσω μεστή τη διάθεσή σου για ονειροπολήσεις (όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει λυρισμό κι ωραία λόγια). Γένοιτο - αλλά «φοβού τους ποιητής και στίχους φέροντας»]

Τάσος Κάρτας, Αντίο, λοιπόν, (εκ γενετής αντικατοπτρισμός ασέληνης νύχτας που πάντα μέσα μου παλιννοστεί πανσέληνος)

2011-10-29T19:29:00.000-07:00

Έτσι έφυγες απ’ την κλειστή την πόρτα
όπως υποχωρεί ο άνεμος σφυρίζοντας
δαιμονισμένες σιωπές

43^η Χρυσηίδα Ρέμβης από την ανέκδοτη e-συλλογή Τάσου Κάρτα «Δούρειος Ίππος Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας», ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας

Τότε, που σαν το πουλί το πληγωμένο

θα μαθαίνεις αναπνοές και χρώματα
στο ιδεόγραμμα μιας ζωής
μακριά πολύ μακριά στην Ατλαντίδα Γη της Ποίησης

Έτσι έφυγες απ’ την κλειστή την πόρτα
όπως υποχωρεί ο άνεμος
σφυρίζοντας

Αποθέωση έσω ερημίας
που ανάμεσα σε δυο μαινόμενα βλέμματα
άστραψε γαλάζιο ουρανό
κι ύστερα βρόντηξε δαιμονισμένες σιωπές

νηστεύοντας το περιττό ενδεχόμενο φιλί

του «σ’ αγαπώ»

Και πώς να την εκλάμψεις τόση σιωπή
συμμαζεύοντας το πεταμένο
ανάμεσα σε δυο στιχάκια
«αντίο»

έτσι κι αλλιώς,
μια λέξη εφήμερη απ’ τα φεγγάρια της
θα μπαινοβγαίνει ολόγυμνη
στη βουβή θεομηνία βάρβαρου ποιητή

Μισθοφόρος ρέμβη SMS με διάθεση για Ποίημα
δι’ ευχών που θα θυμίζουν
θάλασσα, ουρανό, όνειρα… Ιδού…

[από μηχανής ΘΕΟΙ λέξεων από την ανέκδοτη e-συλλογή ΕΡΜΑΙΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΛΕΡΝΑΙΑΣ ΕΜΜΟΝΗΣ (Νόστιμον ήμαρ για την Κολχίδα της Ποίησης κτλ, κτλ) όπου αυτοσαρκάζοντας τον αδιέξοδο ποιητικό μου οίστρο, δολώνω μ’ άδειους στίχους αγκίστρια μεταξένιων συνειρμών μήπως και πιάσω μεστή τη διάθεσή σου για ονειροπολήσεις (όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει λυρισμό κι ωραία λόγια). Γένοιτο - αλλά «φοβού τους ποιητής και στίχους φέροντας»]

Τάσος Κάρτας, Το «όχι» αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του «Ναι»

2011-10-19T18:33:00.000-07:00

Παρά ένα φιλί πανσέληνος κι απόψε, πού θα ’ρθεις να κάνουμε ολόγιομη αγκαλιά;

42^η Χρυσηίδα Ρέμβης από την ανέκδοτη e-συλλογή Τάσου Κάρτα «Δούρειος Ίππος Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας», ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας

είναι κρυφή η στιγμή που θα σε πάρει
επιθυμία λέξεων για φιλιά

παρά ένα φιλί πανσέληνος κι απόψε
στο παραμύθι στο όνειρο υγρά φιλιά
γέμισε ο ουρανός σύννεφα άνθη, σύρε κόψε
να παίζεις έρωτα μες τη νυχτιά

παρά ένα φιλί ολόγιομη η αγκαλιά
λέξεις και χρώματα σαστισμένοι φρουροί
ξυπνούν οι αισθήσεις με τα φιλιά
φρυκτωρίες στίχων λευκό πανί

φεγγάρια του έρωτα σ’ όλο το σώμα
απ’ την επιθυμία του πού να κρυφτείς;

[από μηχανής ΘΕΟΙ λέξεων από την ανέκδοτη e-συλλογή ΕΡΜΑΙΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΛΕΡΝΑΙΑΣ ΕΜΜΟΝΗΣ (Νόστιμον ήμαρ για την Κολχίδα της Ποίησης κτλ, κτλ) όπου αυτοσαρκάζοντας τον αδιέξοδο ποιητικό μου οίστρο, δολώνω μ’ άδειους στίχους αγκίστρια μεταξένιων συνειρμών μήπως και πιάσω μεστή τη διάθεσή σου για ονειροπολήσεις (όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει λυρισμό κι ωραία λόγια). Γένοιτο - αλλά «φοβού τους ποιητής και στίχους φέροντας»]

Τάσος Κάρτας, Σε γνωρίζω από τη λέξη των ματιών τη γαλανή που είχε κάποτε ένα πέλαγος επιθυμίας

2011-10-07T00:41:00.000-07:00

Χρυσηίδες λέξεις, συμπληγάδες λίμπιντο στην κόψη χρόνου αεί

41^η Χρυσηίδα Ρέμβης από την ανέκδοτη e-συλλογή Τάσου Κάρτα «Δούρειος Ίππος Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας», ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας

αντί «ωραίο πλάσμα»
γράφω στον απέναντι στίχο
«ο κήπος βλέπει να λάμπουν οι σταγόνες των στιγμών»

κι άλλα στιχάκια απ’ το πανέρι
μιας διπλανής μου Χρυσηίδας Πόρτας
μαζεύω
και δρομολόγια επιθυμιών αεί και νυν
με είλωτες υπερρεαλισμούς στολίζω

εκ των υστέρων
εισβάλλουνε σε φόντο μπλάβο μυθικό
Χρυσηίδες Λέξεις
συμπληγάδες λίμπιντο
δροσοσταλιά κόκκινης κλωστής
και τα μπουμπούκια κρήνες,
παρομοίωση που πέτυχε δούρειο χρησμό:
«σε γνωρίζω από τη λέξη,
που είχε κάποτε ένα πέλαγος χρωμάτων βλέμμα…»

βλέπετε;
μιλώ μιαν άλλη γλώσσα,
διαμελίζοντας ιμάτια προσχήματα

με υποτάσσει η πεμπτουσία στων ανατροπών:
σήμερα παραλήρημα φυλλοβόλου λόγου,
έκπληκτες λέξεις,
αύριο γόρδιο κενό χρόνου, χώρου, ιδεών
σημειολογία Κυριακής
με ρίγος δεκαπεντασύλλαβο
θεομηνία τελευταίου σώματος ερήμην εφηβείας

Τάσος Κάρτας, Πίσω απ’ το δάχτυλο πανσέληνης νύχτας ολόγιομη αγκαλιά Χρυσηίδων στίχων

2011-09-29T08:30:00.000-07:00

Βρέχει λοιπόν μοναξιά στίχων στη νιοστή τους δύναμη

40^η Χρυσηίδα Ρέμβης από την ανέκδοτη e-συλλογή Τάσου Κάρτα «Δούρειος Ίππος Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας», ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας

ω σώμα αιώνιο σχήμα έρωτα κατά βάθος
ω σιωπή λαβύρινθε της αχανούς ψυχής
τετράγωνο της φωτιάς,
γη και ύδωρ στον κύβο,
αέρηδες φουρτουνιασμένης θάλασσας
πολύφυλλα ιδεογράμματα
στη νιοστή τους δύναμη

βρέχει λοιπόν μοναξιά στίχων

μ’ ένα τσιγάρο τρέχει πιο εύκολα ο ρεμβασμός
διφορούμενων πόθων
προβλέψιμη μαινάδα η σκέψη
καταμεσής στο ρήμα της
κι απ’ την άλλη μεριά ενός κίτρινου φύλλου
χαλαρή διάθεση μες την καρδιά του φθινοπώρου

θα ’ρθουν αναδρομικά μέρες του στοχασμού
θα εξισωθεί ο χαμένος καιρός
με το μελλούμενο δρόμο
αρκεί να κρατήσεις καθάριο έρωτα φιλοσοφίας
απέναντι στον ίλιγγο της

[από μηχανής ΘΕΟΙ λέξεων από την ανέκδοτη e-συλλογή ΕΡΜΑΙΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΛΕΡΝΑΙΑΣ ΕΜΜΟΝΗΣ (Νόστιμον ήμαρ για την Κολχίδα της Ποίησης κτλ, κτλ) όπου αυτοσαρκάζοντας τον αδιέξοδο ποιητικό μου οίστρο, δολώνω μ’ άδειους στίχους αγκίστρια μεταξένιων συνειρμών μήπως και πιάσω μεστή τη διάθεσή σου για ονειροπολήσεις (όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει λυρισμό κι ωραία λόγια). Γένοιτο - αλλά «φοβού τους ποιητής και στίχους φέροντας»]

Τάσος Κάρτας, Στην άκρη του νήματος θρυαλλίδα από-Σιωπής

2011-09-21T17:53:00.000-07:00

Είναι η σειρά σου να καγχάσεις στίχους στη λαγνεία των αντιφάσεων του Πόθου

39^η Χρυσηίδα Ρέμβης από την ανέκδοτη e-συλλογή Τάσου Κάρτα «Δούρειος Ίππος Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας», ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας

στην άκρη του νήματος θρυαλλίδα από σιωπής
κόκκινη αναλαμπή λυρικού αντικατοπτρισμού
της μεταφυσικής μου επιθυμίας
μέθη ενός λεπτού
χρόνια φυγή
στα καπούλια νωπή η σκόνη του καλπασμού του ανέμου

τρελό σεργιάνι νοσταλγίας
στο υπερθετικό της πρόσημο
εκποίησε προφυλακτικά ηλιοτρόπια
καταλαγιάζοντας πλανόδιους ωροσκόπους
αναβράζων ζήλος
υπερβάλλοντος ποιητή
και έκτος στίχος σ’ αυτή τη στροφή:
από-πομπή

κατακλείδα:
«Μικρή Ασυμφωωνία εις Α μείζον»,πομπώδες
«διερώτηση για να μην κάθομαι άνεργος»
με τα φτηνά «ξυλοπάπουτσα
της μεταμέλειας» των ποιητών,
όταν ο διάβολος δεν έχει δουλειά:
έξοδος και αναγνώριση,
«χαρταετός στον άνεμο»….

είναι η σειρά σου να καγχάσεις στίχους
στη λαγνεία των αντιφάσεων πόθου
ανερμάτιστου μια φορά κι έναν καιρό

[από μηχανής ΘΕΟΙ λέξεων από την ανέκδοτη e-συλλογή ΕΡΜΑΙΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΛΕΡΝΑΙΑΣ ΕΜΜΟΝΗΣ (Νόστιμον ήμαρ για την Κολχίδα της Ποίησης κτλ, κτλ) όπου αυτοσαρκάζοντας τον αδιέξοδο ποιητικό μου οίστρο, δολώνω μ’ άδειους στίχους αγκίστρια μεταξένιων συνειρμών μήπως και πιάσω μεστή τη διάθεσή σου για ονειροπολήσεις (όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει λυρισμό κι ωραία λόγια). Γένοιτο - αλλά «φοβού τους ποιητής και στίχους φέροντας»]

Τάσος Κάρτας, Ποιητές άδοξοι που είναι στην ιερόδουλη αυθαιρεσία τους

2011-09-14T00:58:00.000-07:00

Κήποι αμπελιών γεμάτοι πείσματα με ισόβια ελευθερία στις δια βοής λέξεις

38^η Χρυσηίδα Ρέμβης από την ανέκδοτη e-συλλογή Τάσου Κάρτα «Δούρειος Ίππος Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας», ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας

νεοδαμώδεις στίχοι είλωτα ρεμβασμού
στην άτονη λήγουσα παντός επιστητού
με ισόβια ελευθερία στις δια βοής λέξεις

πιστή και ανειλημμένη εμμονή διακαινησίμου Κυριακής

οικεία από το πλάνο βλέμμα εωθινής βροχής

υποδαυλίζει ρήματα κύριας πρότασης
που, εννοείται, εύκολα συννεφιάζουν
εύκολα εγκαταλείπονται στο δευτερεύοντα εγωισμό τους
πρώτο λύκειο ενιαία τάξη
κήποι αμπελιών γεμάτοι πείσματα
ποιητές άδοξοι που είναι στην ιερόδουλη αυθαιρεσία τους

και μια αφοσιωμένη προκατάληψη
υποβόσκει αναφορικά,
εικόνα ανεκπλήρωτης παραίσθησης που πλάνταξε
στα νώτα εξιλαστηρίου πρωινού φλύαρης Δευτέρας
όπου καθρεπτίζεται νάρκισσος
αυτοπυρπόληση αλεξίσφαιρου λόγου,
σιωπή γεμάτη το κενό της μοναξιάς της

[από μηχανής ΘΕΟΙ λέξεων από την ανέκδοτη e-συλλογή ΕΡΜΑΙΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΛΕΡΝΑΙΑΣ ΕΜΜΟΝΗΣ (Νόστιμον ήμαρ για την Κολχίδα της Ποίησης κτλ, κτλ) όπου αυτοσαρκάζοντας τον αδιέξοδο ποιητικό μου οίστρο, δολώνω μ’ άδειους στίχους αγκίστρια μεταξένιων συνειρμών μήπως και πιάσω μεστή τη διάθεσή σου για ονειροπολήσεις (όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει λυρισμό κι ωραία λόγια). Γένοιτο - αλλά «φοβού τους ποιητής και στίχους φέροντας»]

Τάσος Κάρτας, Πιο κορυφαίο όνειρο απ’ την Ποίηση δεν έχεις πιο ραβδοσκόπο ειδύλλιο απ’ τη σιωπή δεν βρήκες

2011-09-07T19:17:00.000-07:00

Ας απαντήσει μια φωνή κι ας είναι στιχοδίνη με σάρκα και οστά από το βλέμμα της αστραπής

[Τόσα χρόνια μέρες και νύχτες και πορφυρά μεσημέρια, γράφω και ξαναγράφω αυτό τον Φαύλο Δούρειο στίχο, λευκή και απρόσιτη παρομοίωση στ' αναφορικό φεγγαρόφωτο, απλή σκέψη πτερόεντος λόγου άμεμπτων συμβολισμών ΕΠΙΟΥΣΙΑΣ ΟΜΟΙΟΚΑΤΑΛΗΞΙΑΣ. Ένας στίχος που είναι να βγει… να κρυφτούμε πίσω απ’ τις εικόνες των λέξεων του. Ιδού:]

37^η Χρυσηίδα Ρέμβης από την ανέκδοτη e-συλλογή Τάσου Κάρτα «Δούρειος Ίππος Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας», ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας

πιο κορυφαίο όνειρο απ’ την ποίηση δεν έχεις
πιο ραβδοσκόπο ειδύλλιο
απ’ τη σιωπή δεν βρήκες
ποια αναβάπτιση στα ονόματα
παλιλλογίες σώματος προσχήματα θα βρέξει;

ΛΕΖΑΝΤΑ: στ’ ασφυκτικό δωμάτιο μετά τη βροχή
πάνω στα χαρτιά και τα βιβλία
εκείνη η γκριμάτσα σου η μπλε μοβ άπλετη λουλουδίζει

ας απαντήσει μια φωνή
κι ας είναι στιχοδίνη
με σάρκα και οστά απ’ το βλέμμα της αστραπής

στο λίκνο του ποιήματος
κουρνιάζουν ανείπωτες λέξεις
απλώνεται άρδην
ατέρμονη πολυσημία
παλινωδεί σκύβαλο παραλήρημα
συμπληγάδα γενίκευση
κραυγή μαρμαρωμένη
που σφουγγίζει ερμηνείες
ομφάλιου λώρου της ζωής

[από μηχανής ΘΕΟΙ λέξεων από την ανέκδοτη e-συλλογή ΕΡΜΑΙΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΛΕΡΝΑΙΑΣ ΕΜΜΟΝΗΣ (Νόστιμον ήμαρ για την Κολχίδα της Ποίησης κτλ, κτλ) όπου αυτοσαρκάζοντας τον αδιέξοδο ποιητικό μου οίστρο, δολώνω μ’ άδειους στίχους αγκίστρια μεταξένιων συνειρμών μήπως και πιάσω μεστή τη διάθεσή σου για ονειροπολήσεις (όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει λυρισμό κι ωραία λόγια). Γένοιτο - αλλά «φοβού τους ποιητής και στίχους φέροντας»]

Τάσος Κάρτας, Όνειρα δεμένα στην άτονη λήγουσα από τη σκέψη του σώματος παντός επιστητού

2011-08-31T20:29:00.000-07:00

Μια φωτιά με καίει και κρυώνω κατά μέσα: φτιάχνω ιστορίες με ποιήματα, παραμύθια με φωτιά αγγέλων, φωλιές με χρώματα πουλιών σιωπή βροντή του σύννεφου

36^η Χρυσηίδα Ρέμβης από την ανέκδοτη e-συλλογή Τάσου Κάρτα «Δούρειος Ίππος Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας», ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας

ΛΕΖΑΝΤΑ: όσο να βλεφαρίσει εντός της φως η αγριομέλισσα

φτιάχνω ιστορίες με ποιήματα,
παραμύθια με φωτιά αγγέλων
φωλιές με χρώματα πουλιών
σιωπή βροντή του σύννεφου
αγάπη σε κρηπίδα ανάγλυφη…

όσο να βλεφαρίσει εντός της φως η αγριομέλισσα
ένα λουλούδι που σαλεύει μίσχο και καρπό
ανέμισε σιωπηλούς αντίλογους έρωτα
ώσπου να πεις «κύμινο»
πρωινή κατακλείδα ενδεκασύλλαβου-
μια φωτιά με καίει και κρυώνω κατά μέσα…

σκορπιός όνομα μιας νύχτας
τοξότης κεντρική αρτηρία για φυγή
λιοντάρι το κορμό βουλιάζει
δίδυμος εφιάλτης ο καιρός-
καθένας κάτι δικό του θα κρατήσει μυστικό

όνειρα δεμένα στην άτονη λήγουσα
από τη σκέψη του σώματος
παντός επιστητού

[από μηχανής ΘΕΟΙ λέξεων από την ανέκδοτη e-συλλογή ΕΡΜΑΙΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΛΕΡΝΑΙΑΣ ΕΜΜΟΝΗΣ (Νόστιμον ήμαρ για την Κολχίδα της Ποίησης κτλ, κτλ) όπου αυτοσαρκάζοντας τον αδιέξοδο ποιητικό μου οίστρο, δολώνω μ’ άδειους στίχους αγκίστρια μεταξένιων συνειρμών μήπως και πιάσω μεστή τη διάθεσή σου για ονειροπολήσεις (όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει λυρισμό κι ωραία λόγια). Γένοιτο - αλλά «φοβού τους ποιητής και στίχους φέροντας»]

Τάσος Κάρτας, Πήγαινες γυρεύοντας το ρου της νοσταλγίας

2011-08-22T20:42:00.000-07:00

Γυμνός από αστραπή και έμπνευση στην αμφίσημη πλευρά του Ποιήματος

35^η Χρυσηίδα Ρέμβης από την ανέκδοτη e-συλλογή Τάσου Κάρτα «Δούρειος Ίππος Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας», ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας

ΛΕΖΑΝΤΑ: ζυγιάζοντας στα δάχτυλα απρόσωπες σημασίες απ’ όνειρα

πήγαινες γυρεύοντας το ρου της νοσταλγίας
στην αμφίσημη ρανίδα του Ποιήματος
μακριά απ’ τα διαλαλήματα του ανέμου
γυμνός από αστραπή και έμπνευση
μ’ ένα μελίσσι χρώματα πετροκότσυφες
στην κάθε σου φαρέτρα

μπορεί να ξημερώνει Κυριακή
το ραδιόφωνο σε χαμηλή ένταση
οι κουβέρτες ξέστρωτες,
τα ρούχα πεταμένα καταγής
μετράς την κάθε λέξη
ζυγιάζοντας στα δάχτυλα
απρόσωπες σημασίες απ’ όνειρα

ξέρεις τις ανατροπές που έχει η ηχώ εύλογου πόθου;
πως μ’ αυτόν
εξαπλώνεται στη μεταφυσική σου σκέψη
μισθοφόρος ρέμβη
μ’ άσωτα χρώματα από λέξεις
«ενός λεπτού μαζί»
στην «14^η ομορφιά φωτόδενδρου»,
φεγγαροντυμένη
«χλόη θερμοκηπίου»

[από μηχανής ΘΕΟΙ λέξεων από την ανέκδοτη e-συλλογή ΕΡΜΑΙΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΛΕΡΝΑΙΑΣ ΕΜΜΟΝΗΣ (Νόστιμον ήμαρ για την Κολχίδα της Ποίησης κτλ, κτλ) όπου αυτοσαρκάζοντας τον αδιέξοδο ποιητικό μου οίστρο, δολώνω μ’ άδειους στίχους αγκίστρια μεταξένιων συνειρμών μήπως και πιάσω μεστή τη διάθεσή σου για ονειροπολήσεις (όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει λυρισμό κι ωραία λόγια). Γένοιτο - αλλά «φοβού τους ποιητής και στίχους φέροντας»]

Τάσος Κάρτας, Πήγαινες γυρεύοντας υστεροφημία ασπρόμαυρου αρνητικού

2011-08-15T21:12:00.000-07:00

Δεν μένει τίποτα απ’ τα λόγια σαν δεν έρθει πανηγύρι άνοιξης δε φεύγουν τα πρόσωπα, αν δεν γεράσουν οι επιθυμίες

34^η Χρυσηίδα Ρέμβης: Γυάλινα στήθη βροχής ανδρειωμένης (από τη e-συλλογή ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ ΕΠΙΟΥΣΙΑΣ ΟΜΟΙΚΑΤΑΛΗΞΙΑΣ, ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας, Φθινόπωρο 2011)

δεν μένει τίποτα απ’ τα λόγια
σαν δεν έρθει πανηγύρι άνοιξης
δε φεύγουνε τα πρόσωπα
αν δεν γεράσουν οι επιθυμίες-
πού την κεφαλή κλίναι σαν έρθει λαμπρή η απόλυση
στις πρώιμες συναγωγές των αντιφάσεων;

περιπλάνηση αμοραλισμού για μιαν Ελένη
μια σειρήνα με αποπλανά δίχως να το ξέρει
καπνός «αναθρώσκων»
συνωστισμός σιωπής

μια λύση είναι να κλείσουμε τα μάτια
να μην περιμένουμε τίποτα ποτέ
σαν το ναυάγιο που συσπειρώνεται μέσα του
σαν ένα σώμα

ανάμεσα ση σφύρα και τον άκμονα

πήγαινες γυρεύοντας
υστεροφημία ασπρόμαυρου αρνητικού

[από μηχανής ΘΕΟΙ λέξεων από την ανέκδοτη e-συλλογή ΕΡΜΑΙΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΛΕΡΝΑΙΑΣ ΕΜΜΟΝΗΣ (Νόστιμον ήμαρ για την Κολχίδα της Ποίησης κτλ, κτλ) όπου αυτοσαρκάζοντας τον αδιέξοδο ποιητικό μου οίστρο, δολώνω μ’ άδειους στίχους αγκίστρια μεταξένιων συνειρμών μήπως και πιάσω μεστή τη διάθεσή σου για ονειροπολήσεις (όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει λυρισμό κι ωραία λόγια). Γένοιτο - αλλά «φοβού τους ποιητής και στίχους φέροντας»]

Τάσος Κάρτας, Ατέρμονο βλέμμα αστραπής γαλάζιων στίχων

2011-08-07T20:07:00.000-07:00

Κτερίσματα μονοσάνδαλης Νοσταλγίας Νόστιμον Ήμαρ Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας

(επικεφαλής στροφή)

Παλεύουμε στα πράγματα αυτά

καθημερινές έγνοιες, φιλόμαχες τριβές
να βρούμε μιαν αλληλουχία
τραβάμε, ξελύνουμε, κόβουμε
κάπου θα φτάσουμε έτσι κομματιάζοντας
μιαν καινούργια πρωτοφανέρωτη ρωγμή
ν’ αγγίξουμε με τα δάχτυλα στα τυφλά

33^η Χρυσηίδα Ρέμβης από την ανέκδοτη e-συλλογή Τάσου Κάρτα «Δούρειος Ίππος Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας», ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας

ΛΕΖΑΝΤΑ: ατέρμονο βλέμμα αστραπής γαλάζιων στίχων, γόρδια κοσμητικά επίθετα που έχουν εισχωρήσει βαθιά στα μερομήνια μας

είναι όμως κάτι πράγματα
με πείσμα ανεμοστρόβιλου
που μένουν στάσιμα στο παραλήρημά τους
γιατί με το γύρισμα του χρόνου
μια τυχόν αλλαγή
σημαίνει θάνατο στους ίσκιους της επιθυμίας

τόσο πλήρως τους φαντάστηκα στα γαλανά σου μάτια
που θάρρεψα πως ονειρεύομαι την ηχώ της μοναξιάς

(από την e-συλλογή «Από μηχανής Θεοί λέξεων Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας » προς «Νόστιμον Ήμαρ μεταξένιων συνειρμών για την Κολχίδα της Ποίησης» – Δοκιμές έκδοσης εικόνων ανέκδοτης ποιητικής συλλογής – Επόμενη ανάρτηση εικόνας λέξεων στο τέλος της άλλης εβδομάδας – κ ART ά SOS, Θέρος 2011)

Τάσος Κάρτας, Απ’ την αρχή να φτιάχνεις σταυρόλεξα θανάτου

2011-07-17T18:04:00.000-07:00

Γηράσκω αεί μέσα σε Μεσσίες στίχων μακριά μιαν άλλη σοφία λέξεων ποθώντας

(επικεφαλής στροφή)
Μαραγκιασμένα σπέρματα χωρίς ανταποκρίσεις
δρόμοι γυμνοί χωρίς δενδροστοιχίες
ο κόσμος μικρά καφενεία
αυτοί που περνούν απ’ έξω
πανομοιότυπες προσόψεις….

32^η Χρυσηίδα Ρέμβης από την ανέκδοτη e-συλλογή Τάσου Κάρτα «Δούρειος Ίππος Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας», ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας

ΛΕΖΑΝΤΑ: κι απ’ την άλλη μεριά ενός κίτρινου φύλλου

γραμμένη με μάσκα χρυσόμαλλης βροχής
ψυχή μου- μυστική σοδειά φθινόπωρου
μες την καρδιά του ανέμου

ω υποκινούμενο γαλάζιο όνομα
κατά βούληση Άννα Μαρία Ευάδνη,
με την ομορφιά και την ευρυθμία της αναφώνησης
μετριάζεται ο άκρατος συμβολισμός ομοούσιου ουρανού
πόσο μεγάλωσαν τα παιδιά της γειτονιάς
κι οι κοπέλες με στητά κορμιά δικαίωσης
είτε σύννεφα είτε ήλιος
όλα τα ρολόγια δείχνουν μεσημέρι

(από την e-συλλογή «Από μηχανής Θεοί λέξεων Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας » προς «Νόστιμον Ήμαρ μεταξένιων συνειρμών για την Κολχίδα της Ποίησης» – Δοκιμές έκδοσης εικόνων ανέκδοτης ποιητικής συλλογής – Επόμενη ανάρτηση εικόνας λέξεων στο τέλος της άλλης εβδομάδας – κ ART ά SOS, Θέρος 2011)

Τάσος Κάρτας, Επιθυμίες λέξεων που με ελεύθερους συνειρμούς στίχων πιάστηκαν στη μέγγενη υπερρεαλισμού

2011-07-12T21:36:00.000-07:00

Ο Πόθος του Ποιητή από μια κλωστή κρέμεται σταλακτίτη το σταλαγμίτη…

(επικεφαλής στροφή)

Θανάσιμα ψηλώνει των κορμιών η δίνη

χέρια εξαρτήματα κλαριών
τρύπια ιστορία
δάχτυλα όψεις εκδικητικές
με προσποιητό οργασμό
βλέμματα φωτιά και παρατήρηση

31^η Χρυσηίδα Ρέμβης από την ανέκδοτη e-συλλογή Τάσου Κάρτα «Δούρειος Ίππος Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας», ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας

ΛΕΖΑΝΤΑ: σε χίλια δένδρα καθηλωμένη ηδονή βουκολική σκιά παρά θέατρο δάσους…

κλεψύδρα ιάμβους μετρά
καθώς κοκορόμυαλοι τρυποκάρυδοι
σεργιανούν στα χρονοβόρα «τετέλεσται»
πανσέληνης αναμονής –
από μια κλωστή κρέμεται
υπεράριθμο άσπιλο νόημα σε γαλάζιο ουρανό

ή σ’ ένα άλλο επίπεδο εκποδών
σημειολογία χωρισμών υποδόροια
επιθυμίες λέξεων
που με ελεύθερους συνειρμούς στίχων
πιάστηκαν στη μέγγενη υπερρεαλισμού

σε χίλια δένδρα καθηλωμένη ηδονή
βουκολική σκιά παρά θέατρο δάσους

(από την e-συλλογή «Από μηχανής Θεοί λέξεων Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας » προς «Νόστιμον Ήμαρ μεταξένιων συνειρμών για την Κολχίδα της Ποίησης» – Δοκιμές έκδοσης εικόνων ανέκδοτης ποιητικής συλλογής – Επόμενη ανάρτηση εικόνας λέξεων στο τέλος της άλλης εβδομάδας – κ ART ά SOS, Θέρος 2011)

Τάσος Κάρτας, Μ’ ένα σύννεφο ζωσμένη στο μεσοφόρι της λέξη ποντοπόρος ενδόμυχου χειμώνα

2011-07-08T19:40:00.000-07:00

Συλλογή μοναξιάς λέξεων σμήνος μνήμες πουλιών νυν και αεί μέσα στη Νοσταλγία

(επικεφαλής στροφή)
ποιητής με μύτη Σιρανό
και πρόσωπο χασάπικο σαράντα
στην αγκαλιά μάγισσας νύχτας
που φέρνει στα κλαδιά της
ποιήματα λωτοφάγα

30^η Χρυσηίδα Ρέμβης από την ανέκδοτη e-συλλογή Τάσου Κάρτα «Δούρειος Ίππος Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας», ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας

ΛΕΖΑΝΤΑ: Συν-πεμπτουσία γαλάζιου ουρανού πλην-εντελέχεια εφηβικού λευκώματος: ρίξε πρόχειρα γι’ απόψε όλη την ευθύνη στο δόλιο φίλημα που ’στειλε κάποια νοσταλγία…

Ν’ αποτάσσεις ενδοιασμούς και φόβο ρούχων
να ιδιοποιείσαι οργασμούς
κι όμως να μην ενδίδεις κατά μέσα
με προσωπίδες άνοιξης
να κοσκινίζεις τους αγρούς
ένα τοπίο με καλές προθέσεις καμουφλάζ

δος ημιν την περόνη σου σήμερα
την έκρηξή σου άρτον ημών
την ήβη κλαίουσα
σύσσωμη σύγκορμη φυγή

συλλογή μοναξιάς λέξεων
σμήνος μνήμες πουλιών
νυν και αεί μέσα στη νοσταλγία

(από την e-συλλογή «Από μηχανής Θεοί λέξεων Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας » προς «Νόστιμον Ήμαρ μεταξένιων συνειρμών για την Κολχίδα της Ποίησης» – Δοκιμές έκδοσης εικόνων ανέκδοτης ποιητικής συλλογής – Επόμενη ανάρτηση εικόνας λέξεων στο τέλος της άλλης εβδομάδας – κ ART ά SOS, Άνοιξη 2011)

Τάσος Κάρτας, Πέρα βρέχει scrabble νοημάτων μονόλογων

2011-07-04T18:09:00.000-07:00

Λέξεις σαν έτοιμες από καιρό στον επίγειο λυρισμό μιας Άνοιξης

(επικεφαλής στροφή)

Όνειρα σαν βγουν στις αποστάσεις τους

μέσα συθέμελη σιωπή δέλτα δενδρόβιο
άναυλο και φευγαλέο «κλικ»
φιλί κρυμμένο στους ίσκιους των πουλιών
για να μεθούν ταξίδια επιθυμίας

29^η Χρυσηίδα Ρέμβης από την ανέκδοτη e-συλλογή Τάσου Κάρτα «Δούρειος Ίππος Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας», ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας

Προσήκον κόκκινο ανοιχτό όνειρο δεμένο τελεία com

«συν Αθηνά» και σέλας στιλπνόν
έτη φωτός στα χρώματα της σέπιας
ασύδοτοι υπαινιγμοί παλίρροιας,
με την οδύνη της ικεσίας τους στη διαπασών

θα κορφολογήσω στο φασκιωμένο
με λιλά κι άσπρα χρυσάνθεμα
κολοβό μου ποίημα
το καταπέτασμα της εξουσίας στίχων-

προσήκον κόκκινο ανοιχτό
λαξευμένο ανάγλυφο φωνήεν
εξακοντίζει libido
στην άκρη μεταξένιου ονείρου

(από την e-συλλογή «Από μηχανής Θεοί λέξεων Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας » προς «Νόστιμον Ήμαρ μεταξένιων συνειρμών για την Κολχίδα της Ποίησης» – Δοκιμές έκδοσης εικόνων ανέκδοτης ποιητικής συλλογής – Επόμενη ανάρτηση εικόνας λέξεων στο τέλος της άλλης εβδομάδας – κ ART ά SOS, Άνοιξη 2011)

Τάσος Κάρτας, Ο στίχος σου ο πεντακοσιομέδιμνος λέξη ζευγίτης

2011-06-28T19:20:00.000-07:00

Αδύνατον να παραδεχθείς την ομοιοκαταληξία

(επικεφαλής στροφή)

συνειδητή παρήχηση σκιρτήματος συμβολισμών,

που άνοιξε τα χρώματα στο φόρεμα της Άνοιξης,
που άκουσε τον Άνεμο πρωθύστερης έπαρσης,
που στης πράσινης θάλασσας το κατωσέντονο
το στρώνει σιωπή
υποτείνουσα ιωβηλαίου καταπέλτη

28^η Χρυσηίδα Ρέμβης από την ανέκδοτη e-συλλογή Τάσου Κάρτα «Δούρειος Ίππος Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας», ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας

Κάλπικος καλπάζει ο λόγος της ειρωνείας τον εαυτό της ξεγελάει η εξομολόγηση στην ενδοχώρα του Ποιήματος

αδύνατον να παραδεχθείς την Ομοιοκαταληξία
ολόγιομη σκιά συγκαλυμμένου ρεμβασμού

κι απεγνωσμένα από τότε
άλλος προφήτης Ηλίας στίχος
γορίλας σαλπιγκτής φωτιάς
αφηγητής έξω από το Ποίημα,
προβάρει τη μηδενική εστίαση της δυνατής κραυγής του

στ’ αργυρό δισάκι εσωτερικού μονόλογου
ερήμην της μεταφυσικής άπλετου σώματος

(από την e-συλλογή «Από μηχανής Θεοί λέξεων Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας » προς «Νόστιμον Ήμαρ μεταξένιων συνειρμών για την Κολχίδα της Ποίησης» – Δοκιμές έκδοσης εικόνων ανέκδοτης ποιητικής συλλογής – Επόμενη ανάρτηση εικόνας λέξεων στο τέλος της άλλης εβδομάδας – κ ART ά SOS, Άνοιξη 2011)

Τάσος Κάρτας, Μισθοφόρος Ρέμβη ενός λεπτού μαζί με το φιλί που δεν κατάλαβε το λυρικό του πάντα

2011-06-23T18:42:00.000-07:00

Ποίημα που τεντώθηκε στους στίχους μες τη νύχτα με το φόβο της φθοράς που έχουν τα όνειρα

(επικεφαλής στροφή)

Νύχτα του Α κεφαλαίου που έγινε ωμέγα μικρό

εν ριπή κοπετού φωνήεντα εκκρεμή ε και ι-
με «γης μαδιάμ» και «έξω φρενών»

27^η Χρυσηίδα Ρέμβης από την ανέκδοτη e-συλλογή Τάσου Κάρτα «Δούρειος Ίππος Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας», ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας

Αν γίνουν ποίημα σέπεται αν μείνουν στη σιωπή τρώνε τα σωθικά τους

σφίγγα χιαστί, λόγια μικρά
μοναξιά αυτόματη γραφή
απ’ το φιλί που δεν κατάλαβε
το λυρικό του πάντα
απ’ τη λάμψη και τους υπαινιγμούς
που έχουν τα όνειρα

βολεύονται τα χέρια των ποιητών
στην έτοιμη δομή ραγδαίων στίχων
λάθρα βιώσαντες
χρησμούς γραμματιζούμενους

ερείπια ιερόδουλα
γαλάζιου λώρου της ζωής
για ένα βλέμμα μισοφέγγαρο πυρρό

(από την e-συλλογή «Από μηχανής Θεοί λέξεων Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας » προς «Νόστιμον Ήμαρ μεταξένιων συνειρμών για την Κολχίδα της Ποίησης» – Δοκιμές έκδοσης εικόνων ανέκδοτης ποιητικής συλλογής – Επόμενη ανάρτηση εικόνας λέξεων στο τέλος της άλλης εβδομάδας – κ ART ά SOS, Άνοιξη 2011)