Λαβύρινθος επιθυμίας για
στίχους που αρχίζουν να συμβαίνουν στην Προ-σωματική Περίοδο του Ποιήματος: με
υποτάσσει η πεμπτουσία των ανατροπών κάθε τρεις και τόσο μ’ άλλο στιχοπουκάμισο
ΛΕΖΑΝΤΑ: γυναίκα σε στάση φαύλης αναμονής άκρατη ποζάρει στη
δίνη της παρομοίωσής της- κάποτε θα σταθεί και θα κλέψω τη δίνη του ίσκιου της
Μέσα συθέμελη ζωή μετείκασμα θνητό, μικρό πράσινο επίνειο επιούσιας ομοιοκαταληξίας εις το θεαθήναι των λέξεων
επιθυμία ασέλωτη φοράδα
με ύπουλη αφθονία αναρρίχησης
στα συμφραζόμενα χρυσής ανταύγειας ονείρου
λάμνει τη μεροληψία της εις το θεαθήναι των λέξεων
πλην ο αφαλός της μοναξιάς υποτελούς αιδοίου
ομοιοπαθητική αναμόχλευση
κόκκινης πεταλούδας των αγρών
με τα φτερά της καστανιέτες στο χορό των λουλουδιών
όποιος μπαίνει στο μίσχο του ποιήματος γυμνός
θα φτάσει στο σμαράγδι του το υπονοούμενο
δεύτε πολύπλαγκτον σπασμό λαξευμένο πολύτροπα
σε φλοίσβο αυτοσαρκασμού σιωπής
που σεργιανίζει
με τις φτερούγες της κραυγής της ανοιχτές
στον τρύπιο ουρανό υπαινιγμοί παλίρροιας
γυμνό σύρμα θάλασσας πουλιών
κάθε τρεις και τόσο μ’ άλλο στιχοπουκάμισο
στ’ αυτόφωρο «μου λείπεις» ποίημα
στιγμές με τη λάμψη της αστραπής
φτεροδύναμες σπονδές νεύοντας «εις πέδον κάρα»
κι ένας ουραγός πρίγκιπας
βασιλιάς των χορευτών της λίμπιντο
όμως σ’ αυτό εδώ το Ποίημα
διασχίζει κάθετα
αρμενίζοντας όλες τις ευκτικές στιγμιαίας νοσταλγίας
δούρειος χρησμός,
δεσμώτης στον ίλιγγο της σκιάς των λέξεων.
Μέσα συθέμελη ζωή μετείκασμα θνητό, μικρό πράσινο επίνειο επιούσιας ομοιοκαταληξίας εις το θεαθήναι των λέξεων
επιθυμία ασέλωτη φοράδα
με ύπουλη αφθονία αναρρίχησης
στα συμφραζόμενα χρυσής ανταύγειας ονείρου
λάμνει τη μεροληψία της εις το θεαθήναι των λέξεων
πλην ο αφαλός της μοναξιάς υποτελούς αιδοίου
ομοιοπαθητική αναμόχλευση
κόκκινης πεταλούδας των αγρών
με τα φτερά της καστανιέτες στο χορό των λουλουδιών
όποιος μπαίνει στο μίσχο του ποιήματος γυμνός
θα φτάσει στο σμαράγδι του το υπονοούμενο
δεύτε πολύπλαγκτον σπασμό λαξευμένο πολύτροπα
σε φλοίσβο αυτοσαρκασμού σιωπής
που σεργιανίζει
με τις φτερούγες της κραυγής της ανοιχτές
στον τρύπιο ουρανό υπαινιγμοί παλίρροιας
γυμνό σύρμα θάλασσας πουλιών
κάθε τρεις και τόσο μ’ άλλο στιχοπουκάμισο
στ’ αυτόφωρο «μου λείπεις» ποίημα
στιγμές με τη λάμψη της αστραπής
φτεροδύναμες σπονδές νεύοντας «εις πέδον κάρα»
κι ένας ουραγός πρίγκιπας
βασιλιάς των χορευτών της λίμπιντο
όμως σ’ αυτό εδώ το Ποίημα
διασχίζει κάθετα
αρμενίζοντας όλες τις ευκτικές στιγμιαίας νοσταλγίας
δούρειος χρησμός,
δεσμώτης στον ίλιγγο της σκιάς των λέξεων.
[Σύναξη
ΕΙΠΟΥΣΙΑΣ ΟΜΟΙΟΚΑΤΑΛΗΞΙΑΣ 69 Χρυσηίδων Ρέμβης Τάσου Κάρτα]
[από
μηχανής ΘΕΟΙ λέξεων από την ανέκδοτη e-συλλογή του Τάσου Κάρτα ΙΩΒΗΛΑΙΟ
ε-ΡΕΜΒΗΣ (έρμαιο επέκεινα λερναίας εμμονής): Τόσα χρόνια μέρες και νύχτες και
πορφυρά μεσημέρια, γράφω και ξαναγράφω αυτό τον Φαύλο Δούρειο στίχο, λευκή και
απρόσιτη παρομοίωση στ' αναφορικό φεγγαρόφωτο, απλή σκέψη πτερόεντος λόγου
άμεμπτων συμβολισμών ΕΠΙΟΥΣΙΑΣ ΟΜΟΙΟΚΑΤΑΛΗΞΙΑΣ, Νόστιμον ήμαρ για την Κολχίδα
της Ποίησης, όπου αυτοσαρκάζοντας τον αδιέξοδο ποιητικό μου οίστρο, δολώνω μ’
άδειους στίχους αγκίστρια μεταξένιων συνειρμών μήπως και πιάσω μεστή τη διάθεσή
σου για ονειροπολήσεις (όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει λυρισμό κι ωραία λόγια.
Ένας στίχος που είναι να βγει… να κρυφτούμε πίσω απ’ τις εικόνες των λέξεων
του.).
