Τάσος Κάρτας, Σε γνωρίζω από τη λέξη των ματιών τη γαλανή που είχε κάποτε ένα πέλαγος επιθυμίας

Χρυσηίδες λέξεις, συμπληγάδες λίμπιντο στην κόψη χρόνου αεί 

[Τόσα χρόνια μέρες και νύχτες και πορφυρά μεσημέρια, γράφω και ξαναγράφω αυτό τον Φαύλο Δούρειο στίχο, λευκή και απρόσιτη παρομοίωση στ' αναφορικό φεγγαρόφωτο, απλή σκέψη πτερόεντος λόγου άμεμπτων συμβολισμών ΕΠΙΟΥΣΙΑΣ ΟΜΟΙΟΚΑΤΑΛΗΞΙΑΣ. Ένας στίχος που είναι να βγει… να κρυφτούμε πίσω απ’ τις εικόνες των λέξεων του. Ιδού:]

41^η Χρυσηίδα Ρέμβης από την ανέκδοτη e-συλλογή Τάσου Κάρτα «Δούρειος Ίππος Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας», ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας
 
αντί «ωραίο πλάσμα»
γράφω στον απέναντι στίχο
«ο κήπος βλέπει να λάμπουν οι σταγόνες των στιγμών»
 
κι άλλα στιχάκια απ’ το πανέρι
μιας διπλανής μου Χρυσηίδας Πόρτας
μαζεύω
και δρομολόγια επιθυμιών αεί και νυν
με είλωτες υπερρεαλισμούς στολίζω

εκ των υστέρων
εισβάλλουνε σε φόντο μπλάβο μυθικό
Χρυσηίδες Λέξεις
συμπληγάδες λίμπιντο
δροσοσταλιά κόκκινης κλωστής
και τα μπουμπούκια κρήνες,
παρομοίωση που πέτυχε δούρειο χρησμό:
«σε γνωρίζω από τη λέξη,
που είχε κάποτε ένα πέλαγος χρωμάτων βλέμμα…»

βλέπετε;
μιλώ μιαν άλλη γλώσσα,
διαμελίζοντας ιμάτια προσχήματα
 
με υποτάσσει η πεμπτουσία στων ανατροπών:
σήμερα παραλήρημα φυλλοβόλου λόγου,
έκπληκτες λέξεις,
αύριο γόρδιο κενό χρόνου, χώρου, ιδεών
σημειολογία Κυριακής
με ρίγος δεκαπεντασύλλαβο
θεομηνία τελευταίου σώματος ερήμην εφηβείας
 

[από μηχανής ΘΕΟΙ λέξεων από την ανέκδοτη e-συλλογή ΕΡΜΑΙΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΛΕΡΝΑΙΑΣ ΕΜΜΟΝΗΣ (Νόστιμον ήμαρ για την Κολχίδα της Ποίησης κτλ, κτλ) όπου αυτοσαρκάζοντας τον αδιέξοδο ποιητικό μου οίστρο, δολώνω μ’ άδειους στίχους αγκίστρια μεταξένιων συνειρμών μήπως και πιάσω μεστή τη διάθεσή σου για ονειροπολήσεις (όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει λυρισμό κι ωραία λόγια). Γένοιτο - αλλά «φοβού τους ποιητής και στίχους φέροντας»]