Τάσος Κάρτας, Πίσω απ’ το δάχτυλο πανσέληνης νύχτας ολόγιομη αγκαλιά Χρυσηίδων στίχων

Βρέχει λοιπόν μοναξιά στίχων στη νιοστή τους δύναμη

[Τόσα χρόνια μέρες και νύχτες και πορφυρά μεσημέρια, γράφω και ξαναγράφω αυτό τον Φαύλο Δούρειο στίχο, λευκή και απρόσιτη παρομοίωση στ' αναφορικό φεγγαρόφωτο, απλή σκέψη πτερόεντος λόγου άμεμπτων συμβολισμών ΕΠΙΟΥΣΙΑΣ ΟΜΟΙΟΚΑΤΑΛΗΞΙΑΣ. Ένας στίχος που είναι να βγει… να κρυφτούμε πίσω απ’ τις εικόνες των λέξεων του. Ιδού:]

40^η Χρυσηίδα Ρέμβης από την ανέκδοτη e-συλλογή Τάσου Κάρτα «Δούρειος Ίππος Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας», ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας
 
 
ω σώμα αιώνιο σχήμα έρωτα κατά βάθος
ω σιωπή λαβύρινθε της αχανούς ψυχής
τετράγωνο της φωτιάς,
γη και ύδωρ στον κύβο,
αέρηδες φουρτουνιασμένης θάλασσας
πολύφυλλα ιδεογράμματα
στη νιοστή τους δύναμη
 
βρέχει λοιπόν μοναξιά στίχων
 
μ’  ένα τσιγάρο τρέχει πιο εύκολα ο ρεμβασμός
διφορούμενων πόθων
προβλέψιμη μαινάδα η σκέψη
καταμεσής στο ρήμα της
κι απ’ την άλλη μεριά ενός κίτρινου φύλλου
χαλαρή διάθεση μες την καρδιά του φθινοπώρου

 
θα ’ρθουν αναδρομικά μέρες του στοχασμού
θα εξισωθεί ο χαμένος καιρός
με το μελλούμενο δρόμο
αρκεί να κρατήσεις καθάριο έρωτα φιλοσοφίας
απέναντι στον ίλιγγο της
 
[από μηχανής ΘΕΟΙ λέξεων από την ανέκδοτη e-συλλογή ΕΡΜΑΙΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΛΕΡΝΑΙΑΣ ΕΜΜΟΝΗΣ (Νόστιμον ήμαρ για την Κολχίδα της Ποίησης κτλ, κτλ) όπου αυτοσαρκάζοντας τον αδιέξοδο ποιητικό μου οίστρο, δολώνω μ’ άδειους στίχους αγκίστρια μεταξένιων συνειρμών μήπως και πιάσω μεστή τη διάθεσή σου για ονειροπολήσεις (όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει λυρισμό κι ωραία λόγια). Γένοιτο - αλλά «φοβού τους ποιητής και στίχους φέροντας»]