Τάσος Κάρτας, Ποιητές άδοξοι που είναι στην ιερόδουλη αυθαιρεσία τους

Κήποι αμπελιών γεμάτοι πείσματα με ισόβια ελευθερία στις δια βοής λέξεις

[Τόσα χρόνια μέρες και νύχτες και πορφυρά μεσημέρια, γράφω και ξαναγράφω αυτό τον Φαύλο Δούρειο στίχο, λευκή και απρόσιτη παρομοίωση στ' αναφορικό φεγγαρόφωτο, απλή σκέψη πτερόεντος λόγου άμεμπτων συμβολισμών ΕΠΙΟΥΣΙΑΣ ΟΜΟΙΟΚΑΤΑΛΗΞΙΑΣ. Ένας στίχος που είναι να βγει… να κρυφτούμε πίσω απ’ τις εικόνες των λέξεων του. Ιδού:]

 
38^η Χρυσηίδα Ρέμβης από την ανέκδοτη e-συλλογή Τάσου Κάρτα «Δούρειος Ίππος Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας», ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας
 
νεοδαμώδεις στίχοι είλωτα ρεμβασμού
στην άτονη λήγουσα παντός επιστητού
με ισόβια ελευθερία στις δια βοής λέξεις
 
πιστή και ανειλημμένη εμμονή διακαινησίμου Κυριακής

 
οικεία από το πλάνο βλέμμα εωθινής βροχής
 
υποδαυλίζει ρήματα κύριας πρότασης
που, εννοείται, εύκολα συννεφιάζουν
εύκολα εγκαταλείπονται στο δευτερεύοντα εγωισμό τους
πρώτο λύκειο ενιαία τάξη
κήποι αμπελιών γεμάτοι πείσματα
ποιητές άδοξοι που είναι στην ιερόδουλη αυθαιρεσία τους
 
και μια αφοσιωμένη προκατάληψη
υποβόσκει αναφορικά,
εικόνα ανεκπλήρωτης παραίσθησης που πλάνταξε
στα νώτα εξιλαστηρίου πρωινού φλύαρης Δευτέρας
όπου καθρεπτίζεται νάρκισσος
αυτοπυρπόληση αλεξίσφαιρου λόγου,
σιωπή γεμάτη το κενό της μοναξιάς της
 
[από μηχανής ΘΕΟΙ λέξεων από την ανέκδοτη e-συλλογή ΕΡΜΑΙΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΛΕΡΝΑΙΑΣ ΕΜΜΟΝΗΣ (Νόστιμον ήμαρ για την Κολχίδα της Ποίησης κτλ, κτλ) όπου αυτοσαρκάζοντας τον αδιέξοδο ποιητικό μου οίστρο, δολώνω μ’ άδειους στίχους αγκίστρια μεταξένιων συνειρμών μήπως και πιάσω μεστή τη διάθεσή σου για ονειροπολήσεις (όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει λυρισμό κι ωραία λόγια). Γένοιτο - αλλά «φοβού τους ποιητής και στίχους φέροντας»]