Τάσος Κάρτας, Πήγαινες γυρεύοντας υστεροφημία ασπρόμαυρου αρνητικού

Δεν μένει τίποτα απ’ τα λόγια σαν δεν έρθει πανηγύρι άνοιξης δε φεύγουν τα πρόσωπα, αν δεν γεράσουν οι επιθυμίες

 [Τόσα χρόνια μέρες και νύχτες και πορφυρά μεσημέρια, γράφω και ξαναγράφω αυτό τον Φαύλο Δούρειο στίχο, λευκή και απρόσιτη παρομοίωση στ' αναφορικό φεγγαρόφωτο, απλή σκέψη πτερόεντος λόγου άμεμπτων συμβολισμών ΕΠΙΟΥΣΙΑΣ ΟΜΟΙΟΚΑΤΑΛΗΞΙΑΣ. Ένας στίχος που είναι να βγει… να κρυφτούμε πίσω απ’ τις εικόνες των λέξεων του. Ιδού:]

34^η Χρυσηίδα Ρέμβης: Γυάλινα στήθη βροχής ανδρειωμένης (από τη e-συλλογή ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ ΕΠΙΟΥΣΙΑΣ ΟΜΟΙΚΑΤΑΛΗΞΙΑΣ, ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας, Φθινόπωρο 2011)

 
δεν μένει τίποτα απ’ τα λόγια
σαν δεν έρθει πανηγύρι άνοιξης
δε φεύγουνε τα πρόσωπα
αν δεν γεράσουν οι επιθυμίες-
πού την κεφαλή κλίναι σαν έρθει λαμπρή η απόλυση
στις πρώιμες συναγωγές των αντιφάσεων;
 
περιπλάνηση αμοραλισμού για μιαν Ελένη
μια σειρήνα με αποπλανά δίχως να το ξέρει
καπνός «αναθρώσκων»
συνωστισμός σιωπής
 
μια λύση είναι να κλείσουμε τα μάτια
να μην περιμένουμε τίποτα ποτέ
σαν το ναυάγιο που συσπειρώνεται μέσα του
σαν ένα σώμα

ανάμεσα ση σφύρα και τον άκμονα

 
πήγαινες γυρεύοντας
υστεροφημία ασπρόμαυρου αρνητικού
 
[από μηχανής ΘΕΟΙ λέξεων από την ανέκδοτη e-συλλογή ΕΡΜΑΙΟ ΕΠΕΚΕΙΝΑ ΛΕΡΝΑΙΑΣ ΕΜΜΟΝΗΣ (Νόστιμον ήμαρ για την Κολχίδα της Ποίησης κτλ, κτλ) όπου αυτοσαρκάζοντας τον αδιέξοδο ποιητικό μου οίστρο, δολώνω μ’ άδειους στίχους αγκίστρια μεταξένιων συνειρμών μήπως και πιάσω μεστή τη διάθεσή σου για ονειροπολήσεις (όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει λυρισμό κι ωραία λόγια). Γένοιτο - αλλά «φοβού τους ποιητής και στίχους φέροντας»]